Uta Ranke-Heinemann
Uta Ranke-Heinemann (ur. 2 października 1927 w Essen) – profesor teologii, autorka książek, córka Gustava Heinemanna, prezydenta RFN w latach 1969-1974
Spis treści |
Życie [edytuj]
W latach 1947-1953 studiowała teologię na uniwersytetach w Oxfordzie, Bonn, Bazylei. Uczennica Rudolfa Bultmanna. Od 1953 roku, po przejściu na katolicyzm, studiowała teologię katolicką na uniwersytecie w Monachium. W 1969 r. jako pierwsza kobieta na świecie habilitowała się z teologii katolickiej. Wykładała później na różnych uczelniach. Jako pierwsza kobieta otrzymała w 1970 r. profesurę i katedrę teologii katolickiej na uniwersytetach w Duisburgu i Essen, gdzie wykładała Nowy Testament i Starożytną Historię Kościoła.
Za krytykę Kościoła katolickiego oraz zawężanie dziewictwa Maryi wyłącznie do pojęcia czysto teologicznego i zaprzeczanie jakoby Matka Jezusa pozostała także biologicznie dziewicą, została pozbawiona katedry. Było to typowe dla nurtu bultmanowskiego oddzielenie świata pojęć wiary od rzeczywistości historycznej. W 1987 r. objęła niezależną od Kościoła Katedrę Historii Religii.
W latach 80. i 90. podejmowała wiele krytycznych wobec Kościoła katolickiego dyskusji oraz ostro krytykowała stanowisko Kościoła wobec małżeństw księży. Swoją krytyką pism Alberta Wielkiego doprowadziła do ostrego konfliktu z zakonem dominikanów.
W 1999 jako bezpartyjna kandydowała z ramienia PDS na stanowisko prezydenta Niemiec.
Autorka licznych publikacji i książek.
Poglądy [edytuj]
W swoich publikacjach wykazuje brak historycznej podstawy większości wydarzeń opisanych w Nowym Testamencie. Odrzuca m.in. ewangeliczne świadectwa o narodzeniu Jezusa, dokonywanych przez niego cudach, opis jego męki (w odróżnieniu od samego faktu ukrzyżowania, któremu nie przeczyła), opowieści o pustym grobie.
Przedstawia koncepcje takie jak dziewictwo Maryi czy obecność Świętego Piotra w Rzymie jako nieuzasadnione i szkodliwe. Przedkłada wartość nauki Jezusa nad jego czyny. Uważa, że oczyszczenie z nadnaturalnych historii nie przyniesie wierze uszczerbku, raczej ją uszlachetni. Zdecydowanie przeciwstawia się czynieniu ze śmierci i zmartwychwstania Jezusa fundamentu wiary. Twierdzi, że ta śmierć sama w sobie nie miała żadnej wartości, a chrześcijaństwo wykorzystało ją przede wszystkim do usprawiedliwiania rozmaicie pojętej przemocy.
Publikacje książkowe [edytuj]
- Weisheit der Wüstenväter, 1958
- Von christlicher Existenz, 1964
- Das frühe Mönchtum, 1964
- Antwort auf aktuelle Glaubensfragen, 1965
- Der Protestantismus, 1965
- Gedanken zu Sonntagsepisteln, 1967
- Christentum für Gläubige und Ungläubige, 1968
- Die sogenannte Mischehe, 1968
- Eunuchen für das Himmelreich. Katholische Kirche und Sexualität, 1988
- Widerworte, 1989
- Nein und Amen. Anleitung zum Glaubenszweifel, 1992
- Nein und Amen. Mein Abschied vom traditionellen Christentum, 2002
Przekłady na język polski:
- Nie i amen 1994, ISBN 83-85732-15-2
- Eunuchy do raju. Kościół katolicki a seksualizm, 1995, ISBN 83-85732-17-9
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Wywiad z Utą Ranke-Heinemann (Polityka nr 17, 25 kwietnia 1998) na łamach portalu racjonalista.pl
