Vanguard 1C

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vanguard 1C
Vanguard1.jpg
Inne nazwy 1958 Beta 2, Vanguard TV4
Indeks COSPAR 1958-002B
Zaangażowani USA, Bell Laboratories, Naval Research Laboratory
Rakieta nośna Vanguard
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 654 km
Apogeum 3969 km
Okres obiegu 134,2 min
Nachylenie 34,25°
Mimośród 0,1909
Czas trwania
Początek misji 17 marca 1958 (12:15:41 UTC)
Koniec misji maj 1964
Wymiary
Kształt kulisty
Wymiary śr. 16,5 cm, 6 anten o dł. 30,5 cm
Masa całkowita 1,47 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Vanguard 1Camerykański satelita naukowy, pierwsza udana misja sztucznego satelity Ziemi z serii Vanguard. Statek tego typu miał być pierwszym amerykańskim satelitą, jednak opóźnienia w realizacji programu (nieudane starty dedykowanych rakiet Vanguard), sprawiły, że pierwszy był Explorer 1. Vanguard 1C jest najstarszym obiektem pozostającym na orbicie okołoziemskiej. Był amerykańskim wkładem w Międzynarodowy Rok Geofizyczny. Vanguard 1C wypełnił wszystkie powierzone mu cele naukowe i inżynieryjne – zademonstrował możliwości trójstopniowej rakiety nośnej oraz wykazał, że Ziemia nie jest idealną kulą, co przypuszczano już wcześniej. Niedługo później przerwano jednak projekt budowy rakiet Vanguard – aż 8 z 11 startów z satelitami zakończyło się niepowodzeniem.

Pierwotne przewidywania wskazywały, że satelita utrzyma się na orbicie przez ok. 2000 lat, ale ciśnienie promieniowania słonecznego i górne warstwy atmosfery silnie oddziałują na statek, powodując skrócenie żywotności orbity do ok. 240 lat. Nadajnik zasilany bateryjnie zamilkł w czerwcu 1958. Ostatni sygnał z nadajnika zasilanego z baterii słonecznych odebrano w maju 1964 (w Quito, w Ekwadorze). Później satelitę śledzono optycznie (miał jasność 12 do 15 magnitudo).

Koszt budowy statku wyniósł 125 tys. USD (według kursu z 1957). Zbudowany został przez Bell Laboratories i Naval Research Laboratory.

Oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Vanguard 1C często jest oznaczany po prostu numerem 1. Wynika to z dwóch wcześniejszych nieudanych prób wystrzelenia satelitów z tej serii. Poprzednie modele, które uległy zniszczeniu przyjmuje się oznaczać jako Vanguard 1A (okrzyknięty przez media jako Kaputnik) i Vanguard 1B. Zobacz też: rakieta Vanguard.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Płytka drukowana z elementami elektronicznymi satelity Vanguard

Wykonany z aluminium. Z kulistego korpusu wystawało sześć krótkich anten. Korzystały z nich dwa nadajniki radiowe:

Nadajniki wykorzystywano do namierzania statku i przesyłania danych telemetrycznych, a w celach naukowych, do pomiaru ilości elektronów między statkiem na stacją naziemną. Vanguard przenosił również dwa termistory mierzące temperaturę wewnątrz statku, przez okres 16 dni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vanguard 1 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-10-01].