Widliczka Martensa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Widliczka Martensa
Selaginella martensii OB10.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Gromada widłaki
Klad rośliny naczyniowe
Klasa widłaki różnozarodnikowe
Rząd widliczkowce
Rodzina widliczkowate
Rodzaj widliczka
Gatunek widliczka Martensa
Nazwa systematyczna
Selaginella martensii Spring[1]
Mém. Acad. Roy. Sci. Belgique 24: 129 129 1849
Synonimy

Selaginella estrellensis Hieron.,
Selaginella solmsii Baker[1]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Widliczka Martensa (Selaginella martensii Spring) – gatunek roślin z rodziny widliczkowatych (Selaginellaceae). Pochodzi z Ameryki Środkowej (Gwatemala, Kostaryka, Panama) i Meksyku (stany San Luis Potosi, Chiapas, Oaxaca, Veracruz). Jest uprawiana w wielu krajach świata[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Niewielka roślina, w uprawie mieszkaniowej osiągająca wysokość około 5 cm i szerokość do 25 cm. Składa się z dychotonomiczne rozgałęziających się łodyg i listków, na których powstają zarodnie z zarodnikami. Wodę pobiera za pomocą bezzieleniowych języczków wyrastających u nasady listków[3].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie
Jest wrażliwa na przymrozki (strefy mrozoodporności 9-11), z tego względu w Polsce jest uprawiana głównie jako roślina pokojowa. Przy zapewnieniu jej odpowiednich warunków jest rośliną długowieczną[4].
Wymagania
Jest trudna w uprawie, gdyż wymaga stałej i dużej dużej wilgotności. Ziemia w doniczce musi być stale wilgotna, a roślinę należy codziennie spryskiwać kilka razy wodą. Nawet krótkotrwałe przesuszenie powoduje zasychanie i obumieranie pędów, które po podlaniu już nie odzyskują turgoru. Najlepiej rośnie przy świetle rozproszonym; bezpośrednie oświetlenie słoneczne jej szkodzi, ale w zbyt ciemnym pomieszczeniu też rośnie źle. Optymalna temperatura to 21-25oC. Poniżej 18o C następuje zahamowanie wzrostu, a nawet obumieranie rośliny. Jako podłoże najlepsza jest żyzna, próchniczna ziemia z drenażem na dnie doniczki. Dobrze rośnie w szklanych balonach oraz oknach kwiatowych[3].
Pielęgnacja
Sadzić należy w płytkiej doniczce, gdyż roślina zakorzenia się bardzo płytko. Nie wymaga przesadzania, chyba, że doniczka była zbyt mała i roślina rozrosła się znacznie poza jej obrys. W pierwszym roku po posadzeniu nie nawozi się, później nawozi się 4-6 razy w roku rozcieńczonymi nawozami wieloskładnikowymi (dawką o połowę słabszą od zalecanej). Konieczne regularne podlewanie miękką wodą i skrapianie rośliny wodą[3].
Rozmnażanie
Wiosną i latem przez podział rozrośniętych okazów lub przez sadzonki pędowe, które ukorzeniają się dość łatwo. Sadzonki przykrywa się przez kilka dni folią. W uprawie pokojowej rzadko wytwarza zarodniki[3]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 The Plant List. [dostęp 2012-05-28].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2012-05-28].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.