Widliczka Martensa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widliczka Martensa
Widliczka Martensa: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Gromada widłaki
Klad rośliny naczyniowe
Klasa widłaki różnozarodnikowe
Rząd widliczkowce
Rodzina widliczkowate
Rodzaj widliczka
Gatunek widliczka Martensa
Nazwa systematyczna
Selaginella martensii Spring[1]
Mém. Acad. Roy. Sci. Belgique 24: 129 129 1849
Synonimy

Selaginella estrellensis Hieron.,
Selaginella solmsii Baker[1]

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Widliczka Martensa (Selaginella martensii Spring) – gatunek roślin z rodziny widliczkowatych (Selaginellaceae). Pochodzi z Ameryki Środkowej (Gwatemala, Kostaryka, Panama) i Meksyku (stany San Luis Potosi, Chiapas, Oaxaca, Veracruz). Jest uprawiana w wielu krajach świata[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Niewielka roślina, w uprawie mieszkaniowej osiągająca wysokość około 5 cm i szerokość do 25 cm. Składa się z dychotonomiczne rozgałęziających się łodyg i listków, na których powstają zarodnie z zarodnikami. Wodę pobiera za pomocą bezzieleniowych języczków wyrastających u nasady listków[3].

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie
Jest wrażliwa na przymrozki (strefy mrozoodporności 9-11), z tego względu w Polsce jest uprawiana głównie jako roślina pokojowa. Przy zapewnieniu jej odpowiednich warunków jest rośliną długowieczną[4].
Wymagania
Jest trudna w uprawie, gdyż wymaga stałej i dużej dużej wilgotności. Ziemia w doniczce musi być stale wilgotna, a roślinę należy codziennie spryskiwać kilka razy wodą. Nawet krótkotrwałe przesuszenie powoduje zasychanie i obumieranie pędów, które po podlaniu już nie odzyskują turgoru. Najlepiej rośnie przy świetle rozproszonym; bezpośrednie oświetlenie słoneczne jej szkodzi, ale w zbyt ciemnym pomieszczeniu też rośnie źle. Optymalna temperatura to 21-25oC. Poniżej 18o C następuje zahamowanie wzrostu, a nawet obumieranie rośliny. Jako podłoże najlepsza jest żyzna, próchniczna ziemia z drenażem na dnie doniczki. Dobrze rośnie w szklanych balonach oraz oknach kwiatowych[3].
Pielęgnacja
Sadzić należy w płytkiej doniczce, gdyż roślina zakorzenia się bardzo płytko. Nie wymaga przesadzania, chyba, że doniczka była zbyt mała i roślina rozrosła się znacznie poza jej obrys. W pierwszym roku po posadzeniu nie nawozi się, później nawozi się 4-6 razy w roku rozcieńczonymi nawozami wieloskładnikowymi (dawką o połowę słabszą od zalecanej). Konieczne regularne podlewanie miękką wodą i skrapianie rośliny wodą[3].
Rozmnażanie
Wiosną i latem przez podział rozrośniętych okazów lub przez sadzonki pędowe, które ukorzeniają się dość łatwo. Sadzonki przykrywa się przez kilka dni folią. W uprawie pokojowej rzadko wytwarza zarodniki[3]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 The Plant List. [dostęp 2012-05-28].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2012-05-28].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Jarosław Rak: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Cz. II. Edward Kawecki (zdjęcia). Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1998. ISBN 83-7073-089-2.
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.