Wielki Budda z Leshan
| Krajobraz góry Emei i Wielki Budda z Leshana |
|
| Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
 |
|
| Kraj |  Chiny |
| Typ | kulturowe i przyrodnicze |
| Spełniane kryterium | IV, VI, X |
| Charakterystyka | #779 |
| Regionb | Azja i Pacyfik |
| Historia wpisania na listę | |
| Wpisanie na listę | 1996 na 20. sesji |
| a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO |
|
|
Położenie na mapie Syczuanu
|
|
|
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
|
|
 29°32′50″N 103°46′09″E / 29.547222222222, 103.76916666667Na mapach: 29°32′50″N 103°46′09″E / 29.547222222222, 103.76916666667 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Wielki Budda z Leshan (chin. upr.: 乐山大佛; chin. trad.: 樂山大佛; pinyin: Lèshān Dàfó) – posąg Buddy w pobliżu miasta Leshan w chińskiej prowincji Syczuan. Mierzy 71 metrów wysokości, co czyni go jednym z największych posągów Buddy na świecie. W 1996 roku został wraz z pobliską górą Emei wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Budowę posągu rozpoczęto w 713 roku staraniem buddyjskiego mnicha Haitonga. Posąg zaprojektowano tak, aby stał na zboczu i zwrócony był twarzą do zlewiska rzek Dadu He i Min Jiang. Dawniej znajdowało się w tym miejscu naturalne podwodne zapadlisko, wywołujące nieprzychylne rybakom prądy rzeczne. W zamyśle Haitonga posąg miał ochraniać łodzie rybackie przed zatonięciem. W istocie odłamki skalne, odłupywane w trakcie trwającej 90 lat budowy, zasypały zapadlisko, skutkiem czego nurt rzeki stał się spokojniejszy.
Obecnie posągowi zagraża przyroda – wody rzeki erodują skałę i władze chińskie obawiają się zawalenia posągu. Rzeźba powoli pokrywa się także roślinnością – rosną na nim mchy i paprocie. Posąg cierpi także z powodu zanieczyszczenia środowiska – kwaśnych deszczy przyczyniających się do erozji piaskowca, z którego wykonany jest posąg. Stąd podejmowane są starania w celu ustanowienia w okolicy posągu strefy ochronnej[potrzebne źródło].
Grafika [edytuj]
-
Głowa Buddy
-
Głowa Buddy
-
Stopa Buddy
.jpg)
Bibliografia [edytuj]
- Praktyczny przewodnik:Chiny. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2001, s. 742-743.
