Wieniedikt Jerofiejew
Z Wikipedii
Wieniedikt Wasiliewicz Jerofiejew (ros. Венедикт "Веничка" Васильевич Ерофеев; ur. 24 października 1938, zm. 11 maja 1990 w Moskwie) – rosyjski pisarz i dramaturg.
Dzieciństwo spędził na północy Rosji, w biednej rodzinie kolejarskiej, mieszkającej przy stacji Pojakonda (Пояконда). Po zesłaniu ojca, przebywał w domu dziecka w Kirowsku (Кировск). Żyjąc w okresie zsyłek, w obrębie koła podbiegunowego, na Półwyspie Kolskim, paradoksalnie dostąpił możliwości nauki pod okiem wykształconych nauczycieli wysyłanych tam przymusowo. Studia podejmował między innymi na Uniwersytecie Moskiewskim na wydziale filologicznym, skąd (podobnie jak i z innych uczelni) został wydalony. Pracował w rozmaitych zawodach, od kamieniarza po bibliotekarza, zaś swoje przemyślenia podczas robót w charakterze montera-łącznościowca opisał w poemacie Moskwa-Pietuszki. Przez długie lata jego twórczość była zakazana przez władze, krążyła w tak zwanym samizdacie, wydawana była jedynie za granicą. Dopiero pod koniec życia pisarz doczekał się powszechnej sławy w swym kraju. W 1987[1] przyjął chrzest w katolickim kościele św. Ludwika w Moskwie. Zmarł na raka krtani.
W listopadzie 1998 w 60. rocznicę urodzin na moskiewskim Dworcu Kurskim (osławionym w poemacie Moskwa-Pietuszki) odsłonięto pomnik Jerofiejewa wyobrażający pisarza z walizką pełną butelek.
[edytuj] Twórczość
- Moskwa-Pietuszki (powieść powstała w 1969, opublikowana została w latach osiemdziesiątych, Москва-Петушки)
Poemat – jak nazwał go sam autor – z pozoru będący bezładnym zapisem myśli, spostrzeżeń, chaotycznych skojarzeń, delirycznych lęków i enigmatycznych wizji alkoholika, będącego w drodze do swej ukochanej. W rzeczywistości jest to poruszająca parabola ludzkiego losu, zabawna i przygnębiająca jednocześnie, posiadająca konstrukcję drogi krzyżowej
- Noc Walpurgi, albo kroki Komandora (1985, Вальпургиева ночь, или шаги Командора)
Dramat, którego akcja ma miejsce w szpitalu psychiatrycznym. Wrażliwy i inteligentny Lew Gurewicz, zostaje uwięziony na jednym z oddziałów psychuszki, gdzie na wszelkie wątpliwości dotyczące otaczającej rzeczywistości aplikowana jest pacjentom sulfazyna okraszona obelgami i przemocą ze strony wszechwładnego personelu.
- Zapiski psychopaty (Записки психопата)
- Fanny Kapłan (Фанни Каплан, fragmenty sztuki, 1985-1986)
- Wasilij Rozanow oczami ekscentryka (Василий Розанов глазами эксцентрика)
- Moja maleńka leniniana (Моя маленькая лениниана, 1988)
- Szostakowicz (dzieło zaginione)
[edytuj] Przypisy
- ↑ Według Wikipedii rosyjskiej - 1985 http://ru.wikipedia.org/wiki/Ерофеев%2C_Венедикт_Васильевич
