Wiktor Barannikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Barannikow
Data i miejsce urodzenia 20 października 1940
Fieodosijewka
Data i miejsce śmierci 21 lipca 1995
Moskwa
minister bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 24 stycznia 1992
do 27 lipca 1993
Poprzednik powstanie funkcji
Następca Nikołaj Gołuszko
dyrektor generalny Federalnej Agencji Bezpieczeństwa RFSRR
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 15 stycznia 1992
do 24 stycznia 1992
Poprzednik Wiktor Iwanienko
Następca funkcja zniesiona
minister spraw wewnętrznych ZSRR
Przynależność polityczna KPZR
Okres urzędowania od 23 sierpnia 1991
do 26 grudnia 1991
Poprzednik Boriss Pugo
Następca rozpad Związku Radzieckiego
minister spraw wewnętrznych RFSRR
Przynależność polityczna KPZR
Okres urzędowania od 8 września 1990
do 13 września 1991
Poprzednik Wasilij Truszyn
Następca Andriej Dunajew

Wiktor Barannikow ros.: Виктор Павлович Баранников (ur. 20 października 1940, zm. 21 lipca 1995) – generał armii, szef radzieckich i rosyjskich służb bezpieczeństwa w okresie rozpadu Związku Radzieckiego. Był ministrem spraw wewnętrznych Rosji od września 1990 do sierpnia 1991 roku, ministrem spraw wewnętrznych ZSRR po puczu sierpniowym przeciw Gorbaczowowi od sierpnia 1991 do stycznia 1992 roku. Po rozpadzie Związku Radzieckiego został ministrem bezpieczeństwa i spraw wewnętrznych Federacji Rosyjskiej (grudzień 1991 – styczeń 1992).

Barannikow zapoczątkował przekazywanie władzy pozostającej w gestii Ministerstwa Spraw Wewnętrznych poszczególnym republikom i nakazał milicji trzymać się z dala od politycznego chaosu ogarniającego stolicę. Został zdymisjonowany przez prezydenta w końcu lipca 1993 roku. Jako pretekst wykorzystano incydent z udziałem podległych mu Wojsk Ochrony Pogranicza na granicy radziecko-afgańskiej oraz rozrzutny tryb życia jego żony Ludmiły, który kosztował podatników ok. 100 tysięcy dolarów. W czasie zbrojnego przesilenia we wrześniu 1993 roku usiłował mediować pomiędzy Borysem Jelcynem a Dumą, która chciała przeciągnąć go na swoją stronę nominacją na stanowisko ministra bezpieczeństwa. Został aresztowany i uwięziony na kilka miesięcy, wkrótce po zwolnieniu zmarł na atak serca 22 lipca 1995 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]