Willa Ludwika Grohmana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Willa Ludwika Grohmana
Obiekt zabytkowy nr rej. A/99 z 20 stycznia 1971 r.[1]
Pałac (widok współczesny)
Pałac (widok współczesny)
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres Tylna 9/11
Typ budynku willa
Styl architektoniczny renesans włoski
Architekt Hilary Majewski
Rozpoczęcie budowy 1881
Ukończenie budowy 1894
Pierwszy właściciel Ludwik Grohman
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Willa Ludwika Grohmana
Willa Ludwika Grohmana
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Willa Ludwika Grohmana
Willa Ludwika Grohmana
Ziemia 51°45′11,28″N 19°28′26,02″E/51,753133 19,473894Na mapach: 51°45′11,28″N 19°28′26,02″E/51,753133 19,473894
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Willa Ludwika Grohmana – willa przy ulicy Tylnej 9/11 w Łodzi.

Willa wkomponowana została w fabryczny zespół zbudowany nieco wcześniej i usytuowana w południowo–zachodniej części kwartału zamkniętego ulicą Tylną. Początkowo ogniwem tego założenia były budynki wzniesione w latach czterdziestych XIX wieku, parterowy dom mieszkalny Traugotta Grohmana – ojca Ludwika i pierwsza przędzalnia z tkalnią przy ulicy Targowej, w miejscu styku z ulicą Tylną. W sąsiedztwie przędzalni, w roku 1881, w kilka lat po śmierci ojca, Ludwik Grohman wzniósł okazałą rezydencję z dziedzińcem zamkniętym oficyną gospodarczo-mieszkalną i przyległa oranżerią, w otoczeniu ogrodu.

Pałac (widok z 1896 roku)

Willa utrzymana w stylu renesansu włoskiego wybudowana została według projektu Hilarego Majewskiego. Do siedziby prowadziła od ulicy Tylnej okazała brama i furta z kutej kraty, oflankowana podwójnymi filarami, z przylegającą kordegardą. W roku 1894, po ślubie syna – Leona Grohmana, willa została rozbudowana, oraz podzielona na dwie części, pomiędzy rodziców i dzieci. Wówczas to od strony wschodniej dobudowano nową część z paradną klatką schodową i ogród zimowy. Natomiast w 1913 roku została rozbudowana część południowo-wschodnia, dobudowano piętrowy aneks z osobnym wejściem. Główne wejście z portykiem filarowym prowadziło do reprezentacyjnego holu i klatki schodowej, która integrowała całość układu wnętrz, należących do licznych członków rodziny.

Parter w przeciwieństwie do większości willi posiadał nieregularny układ wnętrz, ponieważ były to pomieszczenia zarówno reprezentacyjne, jak i mieszkalne. Program użytkowy wnętrz był w zasadzie tradycyjny, znajdowały się tu jadalnia, kredensownia, biblioteka, salon, gabinety, sala balowa itp. Komunikację wewnętrzną uzupełniały windy – osobowa oraz trzy dźwigi gospodarcze, firmy berlińskiej.

Wnętrza urządzone były z dużym przepychem i luksusem, z bogatymi sztukateriami, z dekoracja o alegorycznych przedstawieniach malarskich i rzeźbiarskich. Zastosowano materiały szlachetne, marmury, boazerie z różnych gatunków drewna oraz różnego rodzaju polichromie i marmoryzowania, imitujące szlachetne gatunki kamienia i drewna. Całość wystroju utrzymana była również w wystroju renesansu włoskiego.

Willę otaczał ogród założony równolegle z jej budową. Obecnie tereny ogrodu to park im. J. Kilińskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu http://www.turystyka.lodz.pl/

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]