Wyzwoleniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyzwoleniec – człowiek, który został podniesiony ze stanu niewoli i otrzymał pełne lub częściowe prawa obywatelskie.

Prawo do wyzwalania miał najczęściej właściciel niewolnika. W starożytnym Rzymie wyzwolenie było aktem wdzięczności właściciela dla lojalnej służby. Prawo rzymskie chroniło niewolników przed wyzwoleniem w przypadku choroby, starości czy po prostu w sytuacji, kiedy nie mógł pracować.

W średniowieczu w procesie feudalizacji wyzwoleńcy zasilili głównie warstwę chłopstwa.