Zamek Hohenzollern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zamek Hohenzollern
Zamek Hohenzollern
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Badenia-Wirtembergia
Położenie na mapie Badenii-Wirtembergii
Mapa lokalizacyjna Badenii-Wirtembergii
Zamek Hohenzollern
Zamek Hohenzollern
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Zamek Hohenzollern
Zamek Hohenzollern
Ziemia 48°19′23″N 8°58′04″E/48,323056 8,967778Na mapach: 48°19′23″N 8°58′04″E/48,323056 8,967778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Zamek Hohenzollern – siedziba niegdyś rządzącej niemieckiej dynastii Hohenzollernów ze Szwabii. Jej przedstawiciele panowali w krajach niemieckich, m.in.: Brandenburgii, Ansbach, Bayreuth, Prusach oraz w Rumunii, w latach 1866-1947 a od 1871 roku jako cesarze niemieccy.

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Wierzchołkowy zamek znajduje się w Badenii-Wirtembergii, między miastami Hechingen i Bisingen; położony jest na szczycie Góry Hohenzollern (855 metrów n. p. m.), w gwarze ludowej zwanej jeszcze dzisiaj Zollerberg lub w formie skróconej Zoller(n).

Pierwszy zamek[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy średniowieczny zamek hrabiów Zollern był wspominany w 1267 r., choć prawdopodobnie pochodzi z XI wieku. Zdobyty 15 maja 1423 r. przez przymierze szwabskich wolnych miast Rzeszy, po prawie jednorocznym oblężeniu został całkowicie zniszczony.

Drugi zamek[edytuj | edytuj kod]

Nowy zamek wybudowano w 1454 roku; w czasie wojny trzydziestoletniej został przebudowany na twierdzę. W 1634 roku zdobyty przez wojska Wirtembergii został tymczasowo zajęty. Po wojnie był głównie w posiadaniu Habsburgów, zanim został zajęty przez wojska francuskie podczas wojny o sukcesję austriacką w zimie 1744/45 r. Po zakończeniu ostatniej okupacji austriackiej w 1798 r. zamek popadł w ruinę i do początku XIX wieku był ruiną. Zachowała się tylko znaczna część kaplicy św. Michała.

Trzeci zamek[edytuj | edytuj kod]

Myśl o odbudowie zamku podjął książę i późniejszy król Fryderyk Wilhelm IV w 1819 r., gdy podczas podróży do Włoch, wspiął się na górę, chcąc poznać korzenie swoje rodziny. Zamek w obecnej formie jest budowlą zaprojektowaną przez słynnego berlińskiego architekta Friedricha Augusta Stülera, który jako student i uczeń Karla Friedricha Schinkela został mianowany w 1842 roku architektem króla.

Zamek Hohenzollernów jest przejawem romantycznego ducha tamtych czasów i uosabia ówczesny ideał średniowiecznego zamku rycerskiego. Pod tym względem jest przykładem historyzmu myśli budowlanej porównywalnym do zamku Neuschwanstein w Bawarii, jednak bez fantastyczno-teatralnego przepychu. Zamek jest wynikiem polityki reprezentacyjnej władców Prus, którzy chcieli widzieć zamek swoich przodków w okazałej formie.

Zobacz[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rolf Bothe, Burg Hohenzollern. Von der mittelalterlichen Burg zum nationaldynastischen Denkmal im 19. Jahrhundert. Berlin 1979, ISBN 3-7861-1148-0.
  • Patrick Glückler, Burg Hohenzollern. Kronjuwel der Schwäbischen Alb. Hechingen 2002, ISBN 3-925012-34-6.