Zanokcica gniazdowa

Zanokcica gniazdowa
Systematyka wg Reveala
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Gromada	paprotniki
Podgromada	Polypodiophytina
Klasa	paprocie
Podklasa	paprocie cienkozarodniowe
Rząd	zanokcicowce
Rodzina	zanokcicowate
Rodzaj	zanokcica
Gatunek	Zanokcica gniazdowa
Nazwa systematyczna
Asplenium nidus L.
Systematyka w Wikispecies
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Zanokcica gniazdowa (Asplenium nidus L.) – gatunek paproci z rodziny zanokcicowatych. Pochodzi z rejonów zwrotnikowych półkuli wschodniej, od Indii do Australii. Jest epifitem, ale rośnie też na materii organicznej. W klimacie umiarkowanym uprawiana jako roślina doniczkowa.

Morfologia

Pokrój

Roślina o wysokości 50 - 150 cm.

Liście

Zebrane w rozetę liściową, w której gromadzi wodę i humus. Duże, proste, jasnozielone, często marszczone, o szerokości 10 - 20 cm; główna żyłka brunatna.

Zarodnie

Zarodniki rozwijają się w sori na spodzie liści. Sori formują długie rzędy.

Biotop

Żyje na obszarach ciepłych i wilgotnych, w częściowym lub pełnym cieniu, choć wytrzymuje również pełne nasłonecznienie i okresowe zmniejszenie wilgotności powietrza.

Zastosowanie

• Roślina ozdobna – uprawiana jako roślina doniczkowa.
• Roślina jadalna - na Tajwanie roślina ta zwana jest Wugus i jest tam popularnym warzywem.

Uprawa

Zanokcicę można sadzić zarówno na pniu podpierającym, jak i bezpośrednio w doniczce, zawierającej lekką mieszankę ziemi dla epifitów. Nie wolno dopuścić do wyschnięcia bryły korzeniowej. Wymaga zraszania i nawożenia w okresie wegetacji (od wiosny do początku jesieni). Stanowisko półcieniste lub słoneczne. Temperatura od 10 do 30 °C.

Bibliografia

1. Jiří Haager: Mieszkanie w kwiatach, moje hobby. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza BGW, 1992. ISBN 83-7066-343-5.