Zatoki przynosowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „zatoki”. Zobacz też: miejscowość Zatoki w woj. pomorskim.
Lokalizacja zatok przynosowych
Zatoki przynosowe.

Zatoki przynosowe, (łac. sinus paranasales) – przestrzenie pneumatyczne w kościach twarzoczaszki mające połączenie z jamą nosową. Są to wpuklenia błony śluzowej wrośnięte od jamy nosowej w otaczające kości, od których przyjmują swoje nazwy. Zaczynają się one rozwijać u człowieka już w życiu płodowym, ostateczne zaś wymiary osiągają w drugiej dekadzie życia[1]. W rozwoju embrionalnym jako pierwsza wykształca się zatoka szczękowa.

Commons in image icon.svg

Rola zatok przynosowych w organizmie człowieka jest przedmiotem wielu badań i jak dotąd nie została ostatecznie wyjaśniona. Niektóre, domniemane funkcje zatok przynosowych to:[1]

  1. oddechowa (nawilżanie i ogrzewanie wdychanego powietrza oraz wyrównanie różnicy ciśnień podczas oddychania lub podczas gwałtownego wzrostu jego wartości);
  2. węchowa;
  3. mechaniczna (ochrona mózgoczaszki przed urazami);
  4. termiczna (termoizolacja oraz ogrzewanie podstawy czaszki i oczodołu);
  5. statyczna (zmniejszenie wagi szkieletu twarzoczaszki);
  6. fonetyczna (przestrzeń rezonacyjna, ochrona ucha wewnętrznego przed przewodzeniem drogą kostną własnego głosu);
  7. przestrzeń powietrzna m.in. zmniejszająca wagę przedniej części twarzoczaszki.

Zatoki przynosowe składają się z:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Choroby nosa i zatok przynosowych, A. Krzeski (red). Wydawnictwo Medyczne Sanmedia. Warszawa 1997

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.