Zatoka czołowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lokalizacja zatok przynosowych
Zatoki przynosowe.

Zatoka czołowa (łac. sinus frontalis) – zazwyczaj parzysta powietrzna przestrzeń w kościach czaszki należąca do zatok przynosowych.

Zatoka czołowa położona jest nad oczodołami, w kości czołowej i może przyjmować różnorodne kształty. Od całkowitego braku zatoki po jednej stronie do rozległych, wielokomorowych (sprzyja to powikłaniom zapalnym, ponieważ tylna ściana zatoki stanowi fragment przedniej ściany przedniego dołu czaszki, co umożliwia drogę szerzenia się zakażenia wewnątrz czaszki w przypadku zapalenia zatoki lub urazu w tej okolicy). Zatoka przez przewód nosowo-czołowy uchodzi do lejka rozworu półksiężycowatego. W ten sposób następuje odpływ wydzieliny gromadzącej się w zatoce, np.podczas zapalenia. Przeciętna pojemność zatoki czołowej to 4-7 ml.

Rozwój zatoki czołowej zaznacza się dopiero w 5-7. rż. i trwa aż do 25-30. rż.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Zalesska-Kręcicka: Zarys otolaryngologii: Podręcznik dla studentów i lekarzy. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2008. ISBN 978-83-7055-552-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.