Zdobycie Peskadorów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 23°33′43″N 119°36′00″E/23,562000 119,600000

Zdobycie Peskadorów
Wojna chińsko-japońska (1894-1895)
1901 Map of the Pescadores Islands.jpg
Mapa Peskadorów z 1901
Czas 23-26 marca 1895
Terytorium Peskadory, Cieśnina Tajwańska
Wynik zwycięstwo wojsk japońskich
Strony konfliktu
 Japonia Historia Chin Chiny
Dowódcy
Naval Ensign of Japan.svg Sukeyuki Ito (eskadra)
War flag of the Imperial Japanese Army.svg pułk. Hishijima (desant)
Siły
9 krążowników,
2 kanonierki,
min. 3 000 żołnierzy desantu
Straty
nikłe w czasie walk,
ponad 1 500 zmarłych na skutek epidemii
1 000 jeńców
Wojna chińsko-japońska (1894-1895)

Bitwa pod PungdoBitwa pod SeonghwanBitwa pod PjongjangiemBitwa u ujścia YaluBitwa pod JiulianchengZdobycie LüshunOblężenie WeihaiweiBitwa pod NiuzhuangBitwa pod YingkouZdobycie PeskadorówKampania tajwańska

Zdobycie Peskadorów – japońska operacja przeprowadzona w dniach 23–26 marca 1895 przeciw siłom chińskim, stacjonującym na archipelagu Penghu, w Cieśninie Tajwańskiej. Jej celem było przerwanie łączności pomiędzy kontynentem a wyspą Tajwan, która miała być kolejnym celem japońskiego ataku. Atak zakończył się sukcesem, przy minimalnych stratach napastników. Było to ostatnie starcie wojny chińsko-japońskiej (operacja przeciw Tajwanowi toczyła się już po zawarciu pokoju i formalnie siły cesarstwa chińskiego nie brały w niej udziału).

Strategicznie położone wyspy Penghu były kilkakrotnie atakowane przez siły zmierzające do uderzenia na Tajwan (np. przez Zheng Chenggonga w 1661, podczas mandżurskiej operacji przeciw Zhengom w 1683, czy wojny chińsko-francuskiej). Po tej ostatniej wojnie wyspy zostały silnie umocnione przez gubernatora Liu Mingchuana i wyposażone w nowoczesną artylerię.

Eskadra japońska (9 krążowników i 2 kanonierki), pod dowództwem adm. Sukeyuki Itō[1] przybyła 20 marca, ale sztorm przeszkodził natychmiastowemu atakowi. Gdy pogoda się poprawiła, 23 marca okręty zbombardowały fort Gongbei (拱北砲台), uciszając jego działa po około godzinnej wymianie ognia, po czym wysadziły desant[2] (1 000 żołnierzy[1]), który starł się z kilkusetosobowym oddziałem chińskim i zajął wieś. Po trudnym nocnym marszu, o 4.00 rano następnego dnia, Japończycy uderzyli na główne forty Gongbei i Magong, przy (efektywnym jedynie psychologicznie) wsparciu lekkiej artylerii górskiej. Po półgodzinnym starciu opanowali pierwszy fort[2]. Obróciwszy działa zdobytego fortu na nieprzyjaciela, spowodowali wybuch amunicji w jednym z fortów zachodnich[1].

Wyparłszy obrońców ze wsi, pod nieskutecznym ostrzałem z fortu na wyspie Yuweng (jap. Gio-oto), uderzyli na Magong. Atak na miasto okazał się łatwy, bo z 500-osobowego garnizonu, opór stawiło nie więcej niż 30 żołnierzy. O godz. 11.50 miasto i fort Magong były w rękach japońskich. Tego dnia został zajęty także drugi fort, opuszczony przez obrońców[2].

26 marca piechota morska zajęła opuszczone przez obrońców forty na wyspie Yuweng. Tego samego dnia japońscy oficerowie otrzymali list od dowódcy chińskiego, zawiadamiający o poddaniu fortów. Japończycy zajęli kluczowy archipelag, zdobywając przy okazji 18 dział, 2 663 karabiny, ponad milion sztuk amunicji karabinowej, wielkie zapasy prochu i żywności, praktycznie bez strat własnych[2]. Wzięli też ok. 1 000 jeńców, reszta uciekła dżonkami z wysp[1]. Niestety, epidemia cholery, która wybuchła tuż potem, kosztowała Japończyków ponad 1 500 ludzi zmarłych w ciągu kilku dni[2].

Japońskie prawa do wysp potwierdził traktat z Shimonoseki.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Trumbull White: A complete history of the War: Its causes and results; its campaigns on sea and land; its terrific fights, grand victories and overwhelming defeats. With a preliminary account of the customs, habits and history of the three peoples involved. Their cities, arts, sciences, amusements and literature. Philadelphia: J.H. Moore & Co, 1895, s. 651.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 James. W. Davidson: The Island of Formosa, Past and Present. London: Kelly and Walsh, 1903, s. 266-8.