Ćwiczenia Kegla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ćwiczenia Kegla to ćwiczenia zaprojektowane w latach 40. XX wieku przez amerykańskiego lekarza Arnolda Kegla dla wzmocnienia mięśnia łonowo-guzicznego (łac. musculus pubococcygeus). Ćwiczenia mają na celu wzmocnienie i naukę kontrolowania mięśni dna miednicy. Ćwiczenia Kegla polegają na zaciskaniu mięśni pochwy i odbytu na ok. 8-10 sekund i powtarzaniu tej czynności w krótkich odstępach czasu zaczynając od 5 powtórzeń dochodząc aż do 25 w miarę wzmacniania się mięśni[1]. Wzmocnione i bardziej elastyczne mięśnie ułatwiają poród, zapobiegają opuszczaniu się narządów i wysiłkowemu nietrzymaniu moczu[2], zwiększają też satysfakcję seksualną kobiet[3]. Ćwiczenia te nie są mniej efektywne niż stymulowanie mięśni przepony miednicy za pomocą prądu elektrycznego, a wręcz przeciwnie, są zalecane ponieważ nie stanowią tak wielkiego obciążenia psychicznego i czasowego dla pacjentek[4].

Ciężarek dopochwowy

Przy opracowaniu tej metody Arnold Kegel zastosował urządzenie działające podobnie do aparatu do mierzenia ciśnienia. Kobieta z sondą w pochwie uczyła się kurczyć mięśnie, obserwując zmiany wychylenia słupka rtęci[potrzebne źródło]. Na podobnej zasadzie opiera się metoda biofeedback. Wykorzystuje się do tego aparaturę elektroniczną, która pokazuje podłączonej do niej osobie (w formie sygnału akustycznego albo świetlnego), jak mocno i jak długo kurczy ona mięśnie. Ćwiczenia Kegla są bardziej efektywne, jeśli stosuje się podczas nich specjalne ciężarki dopochwowe.

Ćwiczenia Kegla jako leczenie kłopotów z nietrzymaniem moczu polecane są również mężczyznom[5]. W leczeniu wytrysku przedwczesnego jest to metoda o umiarkowanej skuteczności[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. EA McConnell. Teaching a patient to perform Kegel exercises.. „Nursing”. 23 (8), s. 90, Aug 1993. PMID 8361706 (ang.). 
  2. P Di Benetto. Female urinary incontinence rehabilitation. „Minerva Ginecol.”. 56 (4), s. 353-69, Aug 2004. PMID 15377984 (ang.). 
  3. Messé MR, Geer JH. Voluntary vaginal musculature contractions as an enhancer of sexual arousal. „Arch Sex Behav.”. 14 (1), s. 13-28, Feb 1985. PMID 3977582 (ang.). 
  4. J Spruijt, M Vierhout, R Verstraeten, J Janssens i inni. „Acta Obstetricia Et Gynecologica Scandinavica”. 82 (11), s. 1043-8, Nov. 2003. ISSN 0001-6349. PMID 14616279 (ang.). 
  5. MT Filocamo, V Li Marzi, G Del Popolo, F Cecconi i inni. Effectiveness of early pelvic floor rehabilitation treatment for post-prostatectomy incontinence.. „Eur Urol.”. 48 (5), s. 734-8, Nov 2005. PMID 16002204 (ang.). 
  6. JG Halvorsen, ME Metz. Sexual dysfunction, Part II: Diagnosis, management, and prognosis. „J Am Board Fam Pract”. 5 (2), s. 177-92, Mar-Apr 1992. ISSN 0893-8652. PMID 1575070 (ang.). 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.