Ług (hydrobiologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ługstaropolskie słowo związane z miejscami podmokłymi[1], które oznaczało:

Niektórzy precyzują, że mogła to być bagnista łąka położona wśród lasów (np. Zǔorowi–ług[8]), inni, że nadrzeczna, czasem podmokła[9].

Według Słownika etymologicznego języka polskiego Aleksandra Brücknera z 1927 roku, sens słów ług i łęg pokrywał się w pewnym zakresie. Obydwa oznaczały nizinę, nizinny brzeg rzeki lub moczar[2]. Zdaniem niektórych badaczy pochodzą one prawdopodobnie od jakiegoś słowa oznaczającego zbiornik wodny lub kałużę, a wyraz ług był używany do określenia podmokłej łąki[1].

Obszary położone na ługu były to tereny podmokłe. Określenie to stosowano zarówno w odniesieniu do terenów otwartych jak i okresowo zalewanych, porośniętych drzewami. Gleby na ługu (mady wiślane) były bardzo żyzne[1].

Łuża w nazwie krainy historycznej Łużyce pochodzi prawdopodobnie od wyrazu ług[2], oznaczającego zbiornik wodny, kałużę[potrzebny przypis], słowo Łużyce byłoby określeniem krainy nizinnej, moczarowej[2].

Pospolite niegdyś słowo ług przetrwało do czasów obecnych w nazwach własnych[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Łukasz Maurycy Staniaszek, Łużyce – zapomniany mikroregion etnograficzny nad Wisłą., „Zwierciadło Etnologiczne”, 1, Szczecin: Katedra Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Szczecińskiego, 2012, s. 125–140, ISBN 978-83-7516-520-1.
  2. a b c d e f g h i Aleksander Brückner: Słownik etymologiczny języka polskiego. Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
  3. a b c d e Słownik staropolski. Tom IV L – M. Stanisław Urbańczyk, Zenon Klemensiewicz, Jan Safarewicz, Władysław Kuraszkiewicz, Witold Taszycki (komitet red.). Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich : Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1963 – 1965, s. 128. [dostęp 2016-10-05].
  4. Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. T. 1, cz. 2: G-L. Warszawa: Drukarnia XX. Piiarów, 1808, s. 1307. [dostęp 2016-10-05].
  5. a b c Mariusz Górniak & Roman Mazurkiewicz: Ług - Słownik Staropolski - największa baza haseł i zwrotów staropolskich. [dostęp 2016-10-05].
  6. a b c d Słownik polszczyzny XVI wieku T. 12: L - Łżywy. Maria Renata Mayenowa (red.), Franciszek Pepłowski (red.) i in.. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk: Zakład Narodowy im. Ossolińskich : Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1979, s. 607. [dostęp 2016-10-05].
  7. a b Antoni Krasnowolski, Władysław Niedźwiedzki: M. Arcta Słownik Staropolski. Warszawa: M. Arcta, ok. 1920.
  8. a b c d Jan Karłowicz: Słownik gwar polskich. T. trzeci, L do O. Kraków: Akademia Umiejętności, 1903, s. 81. [dostęp 2016-10-04].
  9. a b c d Ewa Wolnicz-Pawłowska: Nazewnictwo geograficzne Polski. T. 1: Hydronimy. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 4–5. ISBN 83-239-9607-5. [dostęp 2016-10-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]