Łyżwiarstwo synchroniczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łyżwiarstwo synchroniczne
Ilustracja
Formacja łyżwiarska (Team Amber)
Główna organizacja Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU)
Charakterystyka
Rodzaj sportu Sport łyżwiarski

Łyżwiarstwo synchronicznezimowa dyscyplina sportu będąca nieolimpijską dyscypliną łyżwiarską w której występują tzw. formacje łyżwiarskie liczące od 8 do 20 łyżwiarzy (+ maks. 4 rezerwowych). W kategorii seniorów i juniorów rywalizują formacje 16-osobowe (+ maks. 2 rezerwowych). We wszystkich kategoriach wiekowych formacje wykonują program dowolny, zaś w kategorii seniorów i juniorów również program krótki[1].

W 1996 roku łyżwiarstwo precyzyjne zostało objęte patronatem Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU), a w 1998 roku zmieniono jego nazwę na „łyżwiarstwo synchroniczne”[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o tzw. „kombinacyjnym łyżwiarstwie figurowym” pochodzą z 1838 roku z Oxford Skating Society w Anglii. Jednak obecna forma łyżwiarstwa synchronicznego została utworzona w 1956 roku w Ann Arbor, przez Amerykanina Richarda Portera jako „łyżwiarstwo precyzyjne” ze względu na skomplikowane układy choreograficzne grupy[1]. Stworzona przez niego drużyna zabawiała publiczność podczas przerw w lokalnych rozgrywkach hokejowych. W latach 60. XX w. zaczęto tworzyć kolejne formacje w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a głównymi ośrodkami tej dyscypliny zostały amerykańskie stany Illinois, Wisconsin, Indiana, Ohio oraz kanadyjskie prowincje Ontario i Quebec. Pierwsze mistrzostwa krajowe w łyżwiarstwie synchronicznym odbyły się w 1983 roku w Kanadzie. Rok później Amerykański Związek Łyżwiarstwa Figurowego rozegrał mistrzostwa Stanów Zjednoczonych. Do 1987 roku w zawodach łyżwiarstwa precyzyjnego zaczęły brać udział pierwsze państwa spoza Ameryki PółnocnejJaponia i Australia[2].

Łyżwiarstwo precyzyjne zostało przedstawione oficjelom Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU) jako dyscyplina łyżwiarstwa figurowego w 1994 roku. ISU zaczęło organizować zawody międzynarodowe, a pierwszymi oficjalnymi zawodami był World Challenge Cup w łyżwiarstwie precyzyjnym (ang. ISU World Precision Challenge Cup) w Bostonie[2].

Od 2014 roku trwają pracę nad próbą włączenia dyscypliny do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich, jednak później potwierdzono, że na pewno nie nastąpi to do 2022 roku[3].

Programy[edytuj | edytuj kod]

W łyżwiarstwie synchronicznym występuje znacznie mniej skoków (mogą być one wykonywane, ale nie są obowiązkowe tak jak u solistów). Takie elementy jak spirale śmierci i piruety, są znacznie ograniczone. Najważniejszymi elementami łyżwiarstwa synchronicznego są obowiązkowe elementy i przejścia (transitions). Formacje synchroniczne wykonują elementy takie jak: koła, intersekcje, blok itp.[4]

Zawody[edytuj | edytuj kod]

Organizowane przez ISU[edytuj | edytuj kod]

Formacja Atlantides w kiss and cry na mistrzostwach świata 2011
Team Suprise (2015)

Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) organizuje następujące zawody międzynarodowe w łyżwiarstwie synchronicznym:

Pierwsze oficjalne mistrzostwa świata w łyżwiarstwie synchronicznym (ang. World Synchronized Skating Championships) w kategorii seniorów odbyły się w 2000 roku w Minneapolis w Stanach Zjednoczonych[7]. Wzięło w nim udział 21 formacji łyżwiarskich z 17 państw. Do 2020 roku najbardziej utytułowaną drużyną pozostaje utworzony Team Surprise ze Szwecji (działający w latach 1984–2018[8]), który zdobył aż 6 złotych medali[2].

W latach 2001–2012, a następnie w 2014 i 2016 roku rozgrywano nieoficjalne mistrzostwa świata juniorów w ramach zawodów Junior World Challenge Cup w łyżwiarstwie synchronicznym (ang. ISU Synchronized Skating Junior World Challenge Cup). Z kolei oficjalne mistrzostwa świata juniorów (ang. ISU World Junior Synchronized Skating Championships) rozegrano po raz pierwszy w 2013 roku, a następnie w 2015 i regularnie od 2017 roku.

W 2010 roku łyżwiarstwo synchroniczne zostało wprowadzone do programu Zimowej Uniwersjady i rozgrywane jako jedna z konkurencji łyżwiarstwa figurowego od Zimowej Uniwersjady 2011 w Erzurum.

Łyżwiarstwo synchroniczne na Zimowej Uniwersjadzie:

Rok Miejsce Złoto Srebro Brąz Źr.
2011 Erzurum Finlandia Rockettes Finlandia Marigold IceUnity Rosja Paradise [9]
Konkurencja nie została rozegrana w latach 2013–2017
2019 Krasnojarsk Finlandia Team Unique Finlandia Marigold IceUnity Rosja Tatarstan [10]
2021 Lucerna
2023 Lake Placid

Formacje łyżwiarskie są często zapraszane na gale pokazowe podczas zawodów mistrzowskich w łyżwiarstwie figurowym organizowanych przez ISU.

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce od 2017 roku cyklicznie odbywają się międzynarodowe zawody Hevelius Cup w Gdańsku[11] rozegrane odpowiednio:

  • 1-a edycja, 5 lutego 2017, 19 zespołów z 3 krajów
  • 2-a edycja, 10 i 11 lutego 2018, 25 zespołów z 7 krajów
  • 3-a edycja, 26 i 27 stycznia 2019, 26 zespołów z 6 krajów
  • 4-a edycja, 18 i 19 stycznia 2020, po raz pierwszy w rankingu ISU, zgromadzi 56 zespołów z 11 krajów (lista startowa) - spodziewane ponad 1000 zawodniczek i zawodników, w tym ponownie zespoły światowej klasy, m.in. Team Unique i Helsinki Rockettes posiadające tytuł Mistrzyń Świata, oraz wiele innych z Polski i zagranicy, nawet z Australii.

W ramach łyżwiarstwa synchronicznego rozgrywane są także Mistrzostwa Polski, m.in. :

  • w Toruniu w 2013
  • w Gdańsku w 2014
  • w Toruniu 7 marca 2015
  • w Gdańsku 31 stycznia 2016
  • w Gdańsku 5 lutego 2017, jako Międzynarodowe Mistrzostwa Polski
  • w Toruniu 13 stycznia 2018
  • oraz w Toruniu 30 listopada 2019

W Gdańsku - polskiej stolicy łyżwiarstwa synchronicznego, trenuje obecnie kilkanaście zespołów w ramach największego trójmiejskiego klubu SKF Iceskater, oraz Amber Ice Olivia i Ice Paradise, korzystając z dwóch lodowisk w Hali Olivia, oraz lodowiska miejskiego na Placu Zebrań Ludowych tzw. "pod balonem".

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie kategorie wiekowe mają możliwość startów także w wielu innych zawodach międzynarodowych i krajowych. Najważniejsze wydarzenia międzynarodowe przyciągające elitarne zespoły z całego świata: French Cup, Cup of Berlin, Lumiere Cup, Hevelius Cup, Trophy d'Ecosse, Budapest Cup[12].

Polskie zespoły takie jak Ice Fire (klub SKF Iceskater), Le Soleil (MKS Le Soleil), Amber Ice (klub Olivia) czy Ice Paradise i inne, regularnie uczestniczą także w powyższych zawodach międzynarodowych odnosząc sukcesy.

Formacje łyżwiarstwa synchronicznego[edytuj | edytuj kod]

Na świecie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie drużynami łyżwiarstwa synchronicznego, prezentującymi światowy poziom są (osiągnięcia):

  • Finlandia Marigold Ice Unity (3x mistrzostwo świata 2006, 2014, 2018)
  • Stany Zjednoczone Haydenettes (5x medaliści mistrzostw świata)
  • Kanada NEXXICE (2x mistrzostwo świata 2009, 2014)
  • Rosja Paradise (3x mistrzostwo świata 2016, 2017, 2019)

W Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą grupą w Polsce była formacja juniorska Amber Dance z Gdańska (obecnie Amber Ice Olivia). Grupa została założona w 2001 roku przez olimpijkę Teresę Weyna'e. Formacja jako pierwsza startowała w międzynarodowych zawodach oraz nieoficjalnych mistrzostwach świata (Junior World Challenge Cup) w latach 2002–2006. W 2018 roku grupa Ice Fire wystartowała w oficjalnych mistrzostwach świata juniorów (World Junior Synchronized Skating Championships) w Zagrzebiu zajmując 20. miejsce, a w 2019 roku poprawiła wynik do 16. miejsca.

W sezonie (2018/2019) w Polsce trenowało 18 formacji, w poszczególnych kategoriach:

Pre Juvenile:

  • Amber Ice Two – GKŁ Olivia
  • Ice Dancing Flames – MUKS Walley Synchron Dance
  • Ice Fire Ice – SKF Iceskater Gdańsk
  • Le Soleil I – MKS Le Soleil
  • Le Soleil II – MKS Le Soleil

Juvenile:

  • Amber Ice – GKŁ Olivia
  • Ice Fire Fire – SKF Iceskater Gdańsk  

Novice:

  • Ice Fire Basic – SKF Iceskater Gdańsk
  • Le Soleil – MKS Le Soleil

Junior:

  • Ice Fire – SKF Iceskater Gdańsk, kadra narodowa Polski w sezonie m.in. 2018/2019 oraz ponownie 2019/2020
  • Le Soleil – MKS Le Soleil

Mixed Age:

  • Ice Fire Mixed Age – SKF Iceskater Gdańsk
  • Ice Fire Mixed Age Young – SKF Iceskater Gdańsk
  • Ice Dancing Flames – MUKS Walley Synchron Dance
  • Ice Paradise – Ice Paradise

Adult:

  • Ice Fire Adult A – SKF Iceskater Gdańsk
  • Ice Fire Adult B – SKF Iceskater Gdańsk
  • Le Soleil – MKS Le Soleil

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Synchronized Skating (ang.). usfigureskating.org. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-26)].
  2. a b c d 8 things you should know about history of synchro (ang.). jurasynchro.com, 2017-07-25. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-15)].
  3. Emily Rogers: Olympic Committee: No Synchro Skating At 2022 Games (ang.). capenews.net, 2018-07-22. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-15)].
  4. Synchronized Skating - International Skating Union, isu.org [dostęp 2019-03-15].
  5. ISU Events (ang.). ISU. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-15)].
  6. ISU Challenger Series (ang.). ISU. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-15)].
  7. ISU Championships (ang.). ISU. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-15)].
  8. Team Surprise end their 35-year history of Synchronized Skating (ang.). skatesweden.se, 2018-10-03. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-03)].
  9. 25th Winter Universiade 2011 – Synchronized Skating – Result (ang.). FISU, 2011-02-04. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-26)].
  10. 29th Winter Universiade – Synchro – Result (ang.). FISU. [dostęp 2020-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-09)].
  11. International Synchronized Skating Competition Gdańsk, Poland, Klub Sportowy [dostęp 2019-03-15] (pol.).
  12. Synchronized Skating - International Skating Union, isu.org [dostęp 2019-03-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]