Śmigłowiec szturmowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Po lewej na końcówce skrzydła widoczna wyrzutnia ppk 9M-17P „Skorpion-P”, po prawej na węzłach umieszczone dwa zasobniki UB-32A-24 z rakietami S-5 kal. 57 mm

Śmigłowiec szturmowy – rodzaj śmigłowca wojskowego, którego głównym zadaniem, podobnie jak samolotu szturmowego, jest niszczenie celów naziemnych. Mają one dwie główne role: dawać bliskie wsparcie powietrzne znajdującym się na ziemi żołnierzom oraz niszczyć zgrupowania sił pancernych wroga. Oprócz tego śmigłowce te są wykorzystywane do strategicznych, precyzyjnych uderzeń w wysokiej rangi cele oraz do zastąpienia lekkich śmigłowców w działaniach zwiadowczych.

Rozwój[edytuj]

We wczesnych latach 50. na całym świecie zaczęto doceniać użycie śmigłowców do celów transportowych. Aby wykorzystać śmigłowiec na polu walki, zaczęto uzbrajać wcześniej bezbronne maszyny, by nadać im wartość bojową. Uzbrojone zostały H-34 w służbie United States Army i Mi-4 w Wojskowych Siłach Powietrznych ZSRR. Utrzymanie się tej tendencji do lat 60. zaowocowało wdrażaniem do służby w Wietnamie takich śmigłowców jak Bell UH-1 Iroquois czy Mi-8, które po uprzednim przygotowaniu były wyposażane w różnorakie zestawy uzbrojenia i stały się prekursorami obecnych śmigłowców szturmowych. Od lat 70. z powodu niskiej wytrzymałości poprzednich konstrukcji, których skuteczność nie była wysoka, biura konstruktorskie na całym świecie zaczęły projektować i rozwijać różnego typu śmigłowce w celu zapewnienia silnego uzbrojenia i opancerzenia, które stałyby się wszechstronną platformą do wykonywania całej palety zadań bojowych, od rozpoznania do misji szturmowych.

Śmigłowce szturmowe, które znamy obecnie, wykorzystywane są jako podstawowa broń przeciwpancerna. Mogą szybko przemieszczać się po polu bitwy i zaskakiwać przeciwnika. Stanowią poważne zagrożenie, nawet jeśli przeciwko nim wystawione są środki obrony przeciwlotniczej, z powodu możliwości ataku z dużego dystansu (nawet do 10 km), systemów zapobiegającym trafieniu (flary, obniżenie sygnatury cieplnej), jak i używanego uzbrojenia.

Uzbrojenie[edytuj]

Do uzbrojenia przenoszonego przez śmigłowce należą:

M230
  • działka różnych systemów i kalibrów, np.
    • Jednolufowe, zasilane taśmowo działko M230 montowane w AH-64 o kalibrze 30 mm,
    • Trzylufowe, działko systemu Gatlinga M197 montowane w AH-1 o kalibrze 20 mm,
    • Jednolufowe, zasilane taśmowo działko Szipunow 2A42 montowane w Ka-50, Ka-52, Mi-28 o kalibrze 30 mm,
    • Jednolufowe, zasilne taśmowo działko GIAT 30 M781 montowane w Eurocopterze Tiger o kalibrze 30 mm.
  • karabiny maszynowe, np.
  • niekierowane pociski rakietowe, np.
    • Hydra 70 wykorzystywane w śmigłowcach amerykańskich (AH-64, AH-1, UH-1)
    • SNEB 68, wykorzystywane w Eurocopterze Tiger
    • rodzina rakiet niekierowanych: S-5, S-8, S-13, przenoszonych w pojemnikach UB-16, UB-32, B-8, UB-13, a także rakiety S-24 odpalane z wyrzutni szynowej i S-25 odpalane z wyrzutni podkalibrowej. Wykorzystywane w śmigłowcach radzieckich, a później rosyjskich Mi-8, Mi-24, Mi-28, Ka-50, Ka-52.

Przedstawiciele[edytuj]