Mir iskusstwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Świat Sztuki)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mir iskusstwa
Mir.iskusstwa.1899.jpg
Okładka „Mir iskusstwa” (1899)
Państwo Rosja
Wydawca Mir iskusstwa
Pierwsze wydanie 1899

Mir iskusstwa (ros. Мир иску́сства, tłum. świat sztuki) – czasopismo oraz stowarzyszenie, założone przez rosyjskich modernistów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie Mir iskusstwa zostało założone w 1900 roku[1] przez grupę studentów, do której należeli Aleksandr Benois, Konstantin Somow, Dmitrij Fiłosofow, Léon Bakst, i Eugeniusz Lanceray.

W 1899 w Sankt Petersburgu Benois, Bakst i Diagilew zaczęli wydawać pismo o tym samym tytule. Atakowali przestarzałą szkołę Pieriedwiżników, promując jednocześnie indywidualizm i inne zasady secesji. Teoretyczne założenia stowarzyszenia zostały opublikowane w pierwszych numerach pisma.

Członkowie Miru iskusstwa, aut. Boris Kustodijew (1916–1920)

Poza trzema założycielami pisma aktywnymi członkami stowarzyszenia byli także Mścisław Dobużyński, Eugeniusz Lanceray i Konstantin Somow. Wystawy organizowane przez Mir iskusstwa przyciągały uwagę wielu malarzy z Rosji i spoza jej granic, takich jak Michaił Wrubel, Michaił Niestierow i Izaak Lewitan.

W okresie 1898–1904 stowarzyszenie zorganizowało 6 wystaw. W latach 1904–1910 stowarzyszenie nie istniało, a jego miejsce zajął Związek Artystów Rosyjskich, do którego należeli Walentin Sierow, Konstantin Korowin, Boris Kustodijew, Zinaida Sierebriakowa, Iwan Bilibin, Konstantin Somow, Dmitrij Mitrochin, Igor Grabar, Nikołaj Roerich i Siergiej Sudejkin.

W 1910 roku Benois opublikował w magazynie „Reich” krytyczny artykuł o Związku Artystów Rosyjskich. Mir iskusstwa został reaktywowany, a na jego czele stanął Mikołaj Roerich. Do grupy przyłączyli nowi członkowie: Natan Altman, Władimir Tatlin i Martiros Sarian. W 1917 roku przewodnictwo w grupie objął Iwan Bilibin. W tym samym roku dołączyło do niej wielu członków grupy Bubnowyj Walet.

Grupa organizowała liczne wystawy w Moskwie i Petersburgu. Ostatnia wystawa została zorganizowana w 1927 roku w Paryżu.

Sztuka[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak wcześniej angielscy Prerafaelici, Benois i jego przyjaciele byli zniesmaczeni antyestetyczną naturą nowoczesnego społeczeństwa. Miriskusnicy promowali zrozumienie i konserwację sztuki poprzednich epok, w szczególności sztuki ludowej i XVIII-wiecznego rokoko. Artystą, którego podziwiali najbardziej był prawdopodobnie Antoine Watteau.

Te odrodzeniowe projekty były traktowane przez miriskusników z dużą dozą humoru i autoparodii. Fascynowały ich maski, marionetki, karnawał, teatr kukiełkowy, a także sny i baśnie. Zabawę i groteskę stawiali ponad to co poważne. Ich ulubionym miastem była Wenecja, do tego stopnia, że Diagilew i Strawinski, wybrali ją jako miejsce swojego pochówku.

Od malarstwa olejnego woleli akwarelę i gwasz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sztuka świata, tom 8, pod red. Anny Lewicko-Morawskiej, Arkady, 2000, s. 332.