Michaił Niestierow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michaił Niestierow
Ilustracja
Michaił Niestierow w pierwszej dekadzie XX wieku
Data i miejsce urodzenia

31 maja 1862 roku
Ufa

Data i miejsce śmierci

18 października 1942 roku
Moskwa

Zawód, zajęcie

pejzażysta, malarz sakralny, po 1917 roku autor portretów

podpis
Odznaczenia
Nagroda Stalinowska (w 1941 roku)
„Święta Ruś”(1905), zbiory Państwowego Muzeum Rosyjskiego w Sankt Petersburgu[1]
Fresk Michaiła Niestierowa w kościele Akhali Zarzma („Nowa Zarzma”) w Abastumani (Gruzja) powstały między 1902 a 1904 rokiem[2]

Michaił Niestierow, ros. Михаил Васильевич Нестеров (ur. 31 maja 1862 w Ufie, zm.18 października 1942 w Moskwie) – rosyjski malarz, członek grupy „Pieredwiżników”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z kupieckiej rodziny. Już podczas nauki w gimnazjum zajmował się malarstwem. Po maturze 1874 przeniósł się do Moskwy. W latach 1877–1881 i 1884–1886 studiował w Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury u Wasilija Pierowa, Aleksieja Sawrasowa i Iłłariona Prianisznikowa. W latach 1881–1884 studiował w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu u Pawła Czistiakowa. Latem 1885 roku wbrew woli rodziców Niestierowa, jego żoną została Maria Marty-novskaya (1862-1886). W maju 1886 urodziła się im córka Olga, żona zmarła podczas porodu. Od roku 1889 uczestniczył w akcjach Pieriedwiżników, w 1896 roku został członkiem tego ugrupowania. Początkowo zajmował się głównie malarstwem pejzażowym, stopniowo w jego twórczości zaczęły się pojawiać motywy religijne, co doprowadziło do konfliktów z Pieriedwiżnikami. W latach 1890-1910 przebywał w Kijowie i Petersburgu. W tym czasie stworzył freski w Soborze świętego Włodzimierza w Kijowie, w Soborze Zmartwychwstania Pańskiego w Sankt Petersburgu i w kościele „Nowa Zarzma” (Akhali Zarzma) w Gruzji. Tworzył również ikony. Po rewolucji październikowej tworzył głównie malarstwo portretowe. Uwieczniał m.in. intelektualistów rosyjskich, których władze bolszewickie wydaliły później z kraju „Statkiem filozofów” w 1922 roku. W 1938 roku sam został na krótko aresztowany – spędził dwa tygodnie w więzieniu na Butyrkach. Jednak po rehabilitacji, w 1941 został laureatem Nagrody Stalinowskiej. Najwięcej dzieł Nestierowa znajduje się w kolekcjach Państwowego Muzeum Rosyjskiego w Petersburgu, w moskiewskiej Galerii Trietiakowskiej, część w zbiorach prywatnych[3][4][5][2].

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Pustelnik (Пустынник) (1889)
  • Widzenie chłopca Bartłomieja (Видение отроку Варфоломею) (1889)
  • Z biciem dzwonów (Под благовест) (1895)
  • W górach (На горах) (1896)
  • Dzieła świętego Sergiusza (Труды преподобного Сергия) (1896)
  • Młodość świętego Sergiusza (Юность преподобного Сергия) (1897)
  • Wielkie postrzyżyny (Великий постриг) (1897)
  • Portret E. P. Nestierowej (Е. П. Нестерова) (1905)
  • Święta Ruś (Святая Русь) (1905)[1]
  • Na Rusi (На Руси) (1914-1916)
  • Filozofowie Pawieł Fłorienski i Siergiej Bułgakow (Философы) (1917)
  • Portret Iwana Pawłowa (Портрет И.П. Павлова) (1935)
  • Jesień na wsi (Осень в деревне) (1942)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mikhail Nesterov. Holy Rus. 1905 - Collections of the Russian museum - Русский музей, en.rusmuseum.ru [dostęp 2022-02-28].
  2. a b Zarzma Monastery, Zarzma, Georgia - SpottingHistory.com, www.spottinghistory.com [dostęp 2022-02-28] (ang.).
  3. https://artchive.ru/mikhailnesterov
  4. MIKHAIL NESTEROV, www.abramtsevo.net [dostęp 2022-02-28].
  5. Mikhail Nesterov's Family in His Art | The Tretyakov Gallery Magazine, www.tretyakovgallerymagazine.com, 11 stycznia 2014 [dostęp 2022-02-28] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]