100 mm armata przeciwpancerna T-12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
100 mm armata przeciwpancerna (T-12)
100 mm armata przeciwpancerna (T-12)
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj armata przeciwpancerna
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 100 mm[1]
Długość lufy 8484 mm
Donośność 8500 m
Długość 9162 mm
Szerokość 1700 mm
Wysokość 1448 mm
Masa 3100 kg
Kąt ostrzału -10° do +20° (w pionie)
27° (w poziomie)
Szybkostrzelność 10 strz./min
Obsługa 6 żołnierzy
Szybkość marszowa 70 km/h

100 mm armata przeciwpancerna (T-12)– holowana armata przeciwpancerna konstrukcji radzieckiej[1].

Armata posiada lufę gładkościenną zakończoną hamulcem wylotowym. Zamek jest półautomatyczny i klinowy o ruchu pionowym. Do strzelania używa się naboi scalonych z pociskami przeciwpancerno-podkalibrowymi, kumulacyjno-odłamkowymi i odłamkowo-burzącymi[1].

W czasie warunków zimowych lub pokonywania błotnistego terenu na koła armaty zakładane mogą być płozy, a ogień może być prowadzony bez ich zdejmowania. Transportowana jest na stanowiska ogniowe ciągnikiem typu MT-L lub MT-LB[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo „WIS”, 1994, s. 222. ISBN 83-86028-01-7.