47 mm armata przeciwpancerna wz. 39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armata przeciwpancerna kal. 47 mm wz. 39
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Rodzaj armata przeciwpancerna
Historia
Prototypy 19381939
Produkcja seryjna planowana od 1940
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 47 mm
Długość lufy 2580 mm
Długość 4200 mm
Szerokość 1340 mm
Wysokość 780 mm
Masa 600 kg
Szybkostrzelność ok. 20 strz./min

Armata przeciwpancerna kal. 47 mm wz. 39 – polski prototyp armaty przeciwpancernej kalibru 47 mm, opracowywany w latach 1938–1939.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przed wybuchem II wojny światowej głównym uzbrojeniem przeciwpancernym Wojska Polskiego była 37 mm armata przeciwpancerna Bofors, produkowana w Polsce na licencji. Coraz większa grubość pancerzy czołgów zmusiła konstruktorów do opracowania nowej broni p-panc.

W roku 1938 zamówiono w Towarzystwie Starachowickich Zakładów Górniczych lufę, a w Zakładach Amunicyjnych Pocisk amunicję.

Próby rozpoczęły się w kwietniu roku 1939. Polegały one na strzelaniach z opracowanej lufy, wmontowanej w armatę 75 mm wz. 1897. Testom poddano cztery typy pocisków. Odrzucone pociski miały przebijalność pancerza 50 mm przy kącie uderzenia 90° z odległości 1150 m. Pozostałe pociski miały od nich lepsze parametry, lecz nie ma dokładnych danych na ten temat.

Dla armat opracowano dwa rodzaje lawet. Pierwszą z oporopowrotnikiem nad lufą, drugą z odchylanymi w bok kołami, zapewniającymi dodatkową ochronę. Oba warianty lawet były przystosowane do holowania z prędkością 40 km/h przez ciągnik artyleryjski.

Planowane użycie[edytuj | edytuj kod]

Produkcja seryjna miała się rozpocząć w 1940 roku. W skład dywizji piechoty miały wejść 12 działowe kompanie p-panc oraz pluton w dywizyjnym oddziale rozpoznawczym. Brygady kawalerii miały otrzymać zmotoryzowany pluton dział. Armata miała być wyłącznym uzbrojeniem p-panc brygad pancerno-motorowych.

W armatę tę miał być uzbrojony projektowany w tym okresie czołg 14TP.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]