47 mm armata przeciwpancerna wz. 39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Armata przeciwpancerna kal. 47 mm wz. 39
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Rodzaj armata przeciwpancerna
Historia
Prototypy 19381939
Produkcja seryjna planowana od 1940
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 47 mm
Długość lufy 2580 mm
Długość 4200 mm
Szerokość 1340 mm
Wysokość 780 mm
Masa 600 kg
Szybkostrzelność ok. 20 strz./min

Armata przeciwpancerna kal. 47 mm wz. 39 – polski prototyp armaty przeciwpancernej kalibru 47 mm, opracowywany w latach 1938–1939.

Historia[edytuj]

Przed wybuchem II wojny światowej głównym uzbrojeniem przeciwpancernym Wojska Polskiego była 37 mm armata przeciwpancerna Bofors, produkowana w Polsce na licencji. Coraz większa grubość pancerzy czołgów zmusiła konstruktorów do opracowania nowej broni p-panc.

W roku 1938 zamówiono w Towarzystwie Starachowickich Zakładów Górniczych lufę, a w Zakładach Amunicyjnych Pocisk amunicję.

Próby rozpoczęły się w kwietniu roku 1939. Polegały one na strzelaniach z opracowanej lufy, wmontowanej w armatę 75 mm wz. 1897. Testom poddano cztery typy pocisków. Odrzucone pociski miały przebijalność pancerza 50 mm przy kącie uderzenia 90° z odległości 1150 m. Pozostałe pociski miały od nich lepsze parametry, lecz nie ma dokładnych danych na ten temat.

Dla armat opracowano dwa rodzaje lawet. Pierwszą z oporopowrotnikiem nad lufą, drugą z odchylanymi w bok kołami, zapewniającymi dodatkową ochronę. Oba warianty lawet były przystosowane do holowania z prędkością 40 km/h przez ciągnik artyleryjski.

Planowane użycie[edytuj]

Produkcja seryjna miała się rozpocząć w 1940 roku. W skład dywizji piechoty miały wejść 12 działowe kompanie p-panc oraz pluton w dywizyjnym oddziale rozpoznawczym. Brygady kawalerii miały otrzymać zmotoryzowany pluton dział. Armata miała być wyłącznym uzbrojeniem p-panc brygad pancerno-motorowych.

W armatę tę miał być uzbrojony projektowany w tym okresie czołg 14TP.

Bibliografia[edytuj]