Aalen (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Aalen
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Badenia-Wirtembergia
Rejencja Rejencja Stuttgart
Powiat Powiat Ostalb
Zarządzający Thilo Rentschler
Powierzchnia 146,63 km²
Wysokość 430 m n.p.m.
Populacja (2019)
• liczba ludności
• gęstość

68 393
466 os./km²
Nr kierunkowy 07361, 07366, 07367
Kod pocztowy 73430–73434, 73453
Tablice rejestracyjne AA, GD
Położenie na mapie Badenii-Wirtembergii
Mapa konturowa Badenii-Wirtembergii, po prawej znajduje się punkt z opisem „Aalen”
Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, na dole znajduje się punkt z opisem „Aalen”
Ziemia48°50′N 10°06′E/48,833333 10,100000
Strona internetowa
Portal Niemcy

Aalen – miasto powiatowe w południowych Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Stuttgart, w regionie Ostwürttemberg, siedziba powiatu Ostalb, oraz wspólnoty administracyjnej Aalen.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Miasto leży w dolinie rzeki Kocher w Jurze Szwabskiej, która rozciąga się na południe od miasta. Od północy miasto zamykają Ellwanger Berge. W pobliżu mają swoje źródła rzeki Rems (pod Essingen, na zachód od Aalen) i Jagst (koło Unterschneidheim we wschodniej części miasta), które podobnie jak Kocher wpływają do Neckaru.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

  • Śródmieście (niem. Kernstadt), m.in. Unterrombach (od 1938 w granicach miasta),
  • Wasseralfingen,
  • Waldhausen (od 1970),
  • Ebnat
  • Hofen (od 1972)
  • Dewangen,
  • Fachsenfeld
  • Unterkochen (od 1973)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prawa miejskie miejscowość uzyskała w XIV wieku. Od 1360 do 1803 wolne miasto Rzeszy (Reichsstadt)[1], następnie przyłączone do Elektoratu Wirtembergii. W 1636 miasto zostało poważnie zniszczone podczas pożaru. [2] W XIX wieku stało się ważnym węzłem kolejowym. W roku 1880 liczyło 6,7 tys. mieszkańców. W tym też czasie posiadało gimnazjum klasyczne, szkołę realną, tkalnię wełny, przędzalnię jedwabiu, farbiarnię chemiczną, garbarnię, fabrykę gwoździ drucianych i dużą fabrykę lokomotyw kolejowych. Na przełomie XIX i XX w. liczyło 7,2 tys., ok. 1925 9 tys. mieszkańców, a w 1960 – 31,1 tys. mieszkańców, w 1990 63,3 tys. mieszkańców[1].

W 1975 do Aalen zostało przyłączone sąsiednie miasto Wasseralfingen, co powiększyło jego powierzchnię o prawie 1/3. [2]

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • gotycki kościół św. Jana (Johanneskirche)
  • ratusz z 1606–1635 – z tzw. szpiegiem na wieżyczce
  • barokowy kościół ewangelicki Sankt Nikolaus z 1765
  • szpital miejski z 1702

Ponadto: ślady zabudowy rzymskiej, domy konstrukcji szkieletowej (XVI-XVIII w.). Znajdują się tutaj również źródła termalne (tzw. Limes-Thermen) oraz muzea: m.in. Limesmuseum, Muzeum Geologiczno-Paleontologiczne, Heimatmuseum i Schubartmuseum.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W okolicy pokłady kamienia i mało wydajnej rudy żelaza. Główną gałęzią jest przemysł metalowy i budowy maszyn. W Aalen znajdują się również zakłady działające w branży optycznej, papierniczej, instrumentów medycznych, farmaceutycznej i odzieżowej. Miasto jest węzłem kolejowym, posiada m.in. połączenie z Ulm.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Aalen jest ważnym węzłem kolejowym[3]. W mieście znajduje się stacja kolejowa Aalen.

Szkolnictwo[edytuj | edytuj kod]

Poza szkolnictwem podstawowym i średnim w mieście mieści się uczelnia – Hochschule Aalen.

Sport i turystyka[edytuj | edytuj kod]

Pocztówka z roku 1900

W 3. Bundeslidze występuje klub piłkarski VfR Aalen.

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie:

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Aalen jest drugą po Akwizgranie (niem. Aachen) miejscowością w alfabetycznym indeksie miast i wsi w Europie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bauer-Jonis, Finke i Meidenbauer 1992 ↓, s. 3.
  2. a b KURPISZ, Britannica - edycja polska, t.1, 1997.
  3. Bauer-Jonis, Finke i Meidenbauer 1992 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia PWN. T. I. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001.
  • Michaela Bauer-Jonis, Beatrix Finke, Jorg Meidenbauer: Neues Grosses Lexikon in Farbe. Kolonia: Buch und Zeit Verlagsgesellschaft, 1992. ISBN 3-8174-5003-6. (niem.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]