Adam Antoni Bratro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Antoni Bratro
Ilustracja
podporucznik piechoty podporucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1900
Sanok
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1920
Pułtusk
Przebieg służby
Lata służby 1918-1920
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 101 Pułk Piechoty Rezerwowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Adam Antoni Bratro[1] (ur. 20 listopada 1900 w Sanoku, zm. 11 sierpnia 1920 pod Pułtuskiem[a]) – harcerz, podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec rodziny Bratro w Sanoku
Tabliczka nagrobna Adama Antoniego Bratro

Był synem Adama Mariana i Emilii z domu Heidler. Ojciec był inżynierem, kierownikiem budowy wagonów w sanockiej fabryce[2][3], działaczem niepodległościowym, uczestniczył w werbunku do Legionów w I wojnie światowej[4][4] w bitwie pod Kuklami[5]. Adam Antoni uczęszczał do szkoły ludowej w Sanoku, naukę kontynuował w sanockim gimnazjum do 1916. Działał w Polskich Drużynach Strzeleckich i ruchu skautowym. W 1916 przeniósł się do Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Łobzowie. W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich na ulicach Krakowa. W tym sam roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych w Warszawie, którą ukończył w 1919 jako podchorąży. Następnie otrzymał skierowanie do obozu szkół podoficerskich w Dęblinie.

Po ukończeniu szkolenia został awansowany na stopień podporucznika. W dęblińskiej szkole pozostał jako młodszy oficer i instruktor w kompanii oraz adiutant batalionu do 1920. W początkowym okresie wojny polsko-bolszewickiej 1920 jako instruktor szkoli ochotników udających się na front (działał w tej funkcji pomimo kierowania osobistych wniosków o wysłanie do walk na froncie). Następnie wobec pogarszającej się sytuacji Polski na wojnie, w czerwcu 1920 jako dowódca kompanii w nowo sformowanym w Ostrowi Mazowieckiej 101 Rezerwowym pułku piechoty (którego dowódcą był jego brat Jan Bratro) wyruszył na front w rejon Rohaczowa na zachodnim brzegu Słuczy oraz nad Horyniem. Tam walczył z oddziałami 1 Armii Konnej. Podczas walk odwrotowych i okrążenia przez wojska bolszewickie, skierował swoją kompanię do kontrataku, który powiódł się, lecz w jego trakcie Adam Bratro odniósł rany brzucha. 11 sierpnia 1920 zmarł w szpitalu polowym i w Pułtusku został pierwotnie pochowany[6]. 3 lutego 1922 ppłk. Włodzimierz Hellmann pośmiertnie odznaczył go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari V Klasy (nr 3922).

Był kawalerem. W 1923 jego prochy zostały sprowadzone z Pułtuska do Sanoka i pochowane w grobowcu rodzinnym w części „Matejki Stary” Cmentarza Centralnego. Jego braćmi byli: Jan (ur. 1895, legionista, pułkownik Wojska Polskiego) oraz spoczywający wraz z nim w sanockim grobowcu Aleksander (1899-1901), Kazimierz (1902-1903) i Tadeusz Artur (1896-1916, legionista poległy w bitwie pod Kuklami 13 lipca 1916[4][7]).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Inkskrypcja na grobowcu rodzinnym podaje datę 11 października 1920 (dosł. 11.10.1920).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Wilczyński, Zarys historii wojennej 84-go Pułku Piechoty s. 14 i 26 podaje błędnie, że Adam Bratro miał na imię „Leon”. W publikacji Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920 s. 71, poz. 3265 został wymieniony jako Adam Bratra.
  2. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 34. ISBN 978-83-935385-7-7.
  3. Księga pamiątkowa i adresowa wygnańców wojennych z Galicyi i Bukowiny 1914-1915 oraz Album pamiątkowe. Cz. 3. Prowincya i Bukowina. Wiedeń: 1915, s. 137.
  4. a b c Wołają o pamięć, Tygodnik Sanocki, nr 44 (730) z 4 listopada 2005, s 1.
  5. Alojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914–1918, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 491-493.
  6. Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934, s. 71.
  7. Alojzy Zielecki, W epoce autonomii Galicyjskiej. Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Miasto w latach Wielkiej Wojny 1914–1918, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 495.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Magdalena Lajszner: Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. T. T. II (1914-1921) Cz. 2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej, 1993, s. 25. ISBN 83-900510-0-1.
  • W rocznicę zwycięstwa nad bolszewikami, 15 sierpnia 2008
  • Andrzej Romaniak: Rodzina Bratrów. starecmentarze.sanok.pl. [dostęp 25 maja 2014].