Adam Walczak (partyzant)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Walczak
„Sęp”, „Nietoperz”
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 21 października 1915
Berlin
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 2003
Gdańsk
Przebieg służby
Lata służby 1935-1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 77 Pułk Piechoty
13 Brygada AK
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy II wojna światowa powstanie wileńskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Adam Walczak ps. „Nietoperz” (ur. 21 października 1915 w Berlinie, zm. 3 kwietnia 2003 w Gdańsku) – oficer piechoty Wojska Polskiego i Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Leona i Marii z Jankowiaków[1]. W 1919 roku razem z rodzicami wrócił do Polski. W 1925 roku wstąpił do harcerstwa.

Od 20 września 1935 roku szkolił się na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 4 DP przy 67 pułku piechoty w Brodnicy. Od 1 października 1936 roku uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie. Ukończył ją w październiku 1938 roku i otrzymał przydział do 77 pułku piechoty w Lidzie[1].

W szeregach tego pułku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po kampanii wrześniowej internowany w Birsztanach. Z obozu dla internowanych uciekł i rozpoczął działalność w Służbie Zwycięstwu Polski. W lipcu 1942 roku został aresztowany. Po raz kolejny uciekł z transportu i zameldował się do służby w Komendzie Okręgu Wilno AK[1]. Został komendantem Obwodu Oszmiana – Południe. W Rakowie zorganizował oddział partyzancki i w lutym 1944 roku wymaszerował w pole. „Grupę Dąb” przeformowano w 13 Brygadę AK, a dowództwo nad nią objął „Nietoperz”.

W lipcu 1944 roku na czele brygady walczył o Wilno. Uniknął rozbrojenia przez NKWD i na czele swojego oddziału przebił się do Puszczy Rudnickiej, a następnie do Puszczy Nackiej gdzie rozwiązał 13 Brygadę. W styczniu 1945 roku wyjechał do Białegostoku i dalej do Torunia. Był poszukiwany przez Urząd Bezpieczeństwa. Wielokrotnie zmieniał miejsca pobytu[1].

W 1978 roku przeszedł na emeryturę. Napisał monografię 13 Brygady AK. W 1993 roku został wybrany do Rady Naczelnej Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny wykaz orderów i odznaczeń podano za: Danuta Szyksznian Jak dopalał się ogień biwaku. s. 456

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 3 maja 1944 podczas inspekcji zgrupowania „Jaremy", „Gen Wilk" udekorował „Nietoperza" Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Danuta Szyksznian: Jak dopalał się ogień biwaku. s. 456.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]