Adolf Heusinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adolf Ernst Heusinger
Ilustracja
Adolf Ernst Heusinger
generał porucznik – Wehrmacht generał – Bundeswehra generał porucznik – Wehrmacht
Dienstgrad Bundeswehr Heer 341 General.svg generał – Bundeswehra
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1897
Holzminden
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1982
Kolonia
Przebieg służby
Lata służby 1915–1945
1955–1964
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1922–1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Bundeswehr Kreuz.svg Bundeswehra
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Późniejsza praca Generalinspekteur der Bundeswehr,
przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO w Waszyngtonie
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1813) II Klasy DEU EK 1Kl 1939Clasp BAR.svg DEU EK 2Kl 1939Clasp BAR.svg DEU KVK 1 Klasse swords BAR.svg GER Bundesverdienstkreuz 6 GrVK Stern Band.svg US Legion of Merit Commander ribbon.png

Adolf Ernst Heusinger (ur. 4 sierpnia 1897 w Holzminden, zm. 30 listopada 1982 w Kolonii) – niemiecki oficer armii cesarskiej, następnie Reichswehry-Wehrmachtu, po II wojnie światowej sprawował funkcje Generalnego Inspektora w Bundeswehrze i przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adolf Ernst Heusinger urodził się 4 sierpnia 1897 w Holzminden. W 1915 po zdaniu matury wstąpił na ochotnika do armii. Otrzymał stopień podporucznika w listopadzie 1916 i brał udział w I wojnie światowej. W 1917 został dowódcą kompanii. Jeszcze tego samego roku został wzięty do niewoli przez wojska brytyjskie. W 1919 powrócił do Niemiec, gdzie kontynuował karierę wojskową w siłach zbrojnych Republiki Weimarskiej – Reichswehrze. Pełnił funkcje dowódcze, a także sztabowe. W 1925 został awansowany do stopnia porucznika. W latach 1930–1934 pracował w operacyjnym wydziale „T1” Truppenamtu (kryptonim, utajnionego ze względu na traktat wersalski, niemieckiego sztabu generalnego). W 1932 został awansowany do stopnia kapitana. W 1934 został mianowany na dowódcę kompanii w pułku piechoty[1]. W latach 1935–1937 w stopniu majora był oficerem operacyjnym (tzw. Ia) w sztabie 11 Dywizji. W 1937 przeniesiony do oddziału operacyjnego sztabu generalnego wojsk lądowych, a w 1938 awansowany na podpułkownika[1].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej, w październiku 1940 w stopniu pułkownika, otrzymał nominację na szefa oddziału operacyjnego Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych[1]. W okresie kampanii na wschodzie Heusinger wraz ze swoim zwierzchnikiem gen. Franzem Halderem brał udział w sporach z Adolfem Hitlerem dotyczących strategii dalszych działań. W 1941 Heusinger otrzymał awans na stopień Generalmajora, dwa lata później na Generalleutnanta. Po tym jak w czerwcu 1944, po jednym ze sporów z Hitlerem, dotychczasowy szef sztabu generalnego wojsk lądowych gen. Kurt Zeitzler doznał udaru mózgu, pełnienie jego obowiązków powierzono Heusingerowi. Do jego obowiązków należał m.in. udział w naradach sytuacyjnych u Hitlera, a w szczególności referowanie „wodzowi” położenia wojsk niemieckich na froncie. Pełnił również funkcje doradcze.

Zamach na Hitlera 20 lipca 1944[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Zamach 20 lipca.

20 lipca 1944 w czasie zamachu dokonanego przez pułkownika Clausa von Stauffenberga w Wilczym Szańcu Heusinger stał obok Hitlera. W wyniku eksplozji bomby został niezbyt ciężko ranny. Po rekonwalescencji został aresztowany przez Gestapo i pozbawiony stanowiska, ponieważ wiedział o spisku w otoczeniu Führera, a także kontaktował się z osobami które brały w nim udział. Nie godził się na przeprowadzenie zamachu. Z tego powodu nie został wtajemniczony w jego szczegóły, co pozwoliło mu ocalić życie, lecz do końca wojny pozostawał poza służbą.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w alianckiej niewoli wojennej, był świadkiem w Procesie Norymberskim[1]. Po odzyskaniu wolności pracował w tzw. Organizacji Gehlena przekształconej następnie w wywiad Republiki Federalnej Niemiec. Od 1950 był doradcą wojskowym kanclerza Konrada Adenauera. Po 1952 pełnił funkcję eksperta wojskowego w „Biurze Blanka” przekształconym w Ministerstwo Obrony RFN. Po utworzeniu sił zbrojnych Republiki Federalnej Niemiec – Bundeswehry, został do niej przyjęty w stopniu generała porucznika[1]. Od 1957 był szefem departamentu sił zbrojnych w Ministerstwie Obrony RFN, a także Generalnym Inspektorem Bundeswehry[1]. W latach 1961–1964 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO w Waszyngtonie[1]. Po odejściu ze służby w 1964 został doradcą do spraw wojskowych CDU[1]. Generał Heusinger zmarł 30 listopada 1982 w Kolonii[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Uhl Ebherle 2005 ↓, s. 390.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]