11 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 11 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 11 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
11 Dywizja Piechoty
11. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1934 Olsztyn
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

11 (Wschodniopruska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Infanterieführer I., miejsce stacjonowania sztabu Olsztyn. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 11. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w I. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 2. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. batalionu, 13. kompanii moździerzy i 14 kompanii przeciwpancernej – Olsztyn, I. batalionu – Szczytno, III. batalionu – Biskupiec;
    • 23. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i II. batalionu – Kętrzyn, III. batalionu – Giżycko, batalionu rezerwowego - Ełk;
    • 44. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, III. batalionu, 13. kompanii moździerzy i 14. kompanii przeciwpancernej – Bartoszyce, I. batalionu – Mrągowo, II. batalionu – Lidzbark Warmiński;
    • 11. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu i III. dywizjonu – Olsztyn, I. dywizjonu – Lidzbark Warmiński, II. dywizjonu – Giżycko;
    • I. dywizjon 47. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Kętrzyn;
    • 11. batalion pionierów: miejsce postoju –Giżycko;
    • 11. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Olsztyn;
    • 11. oddział łączności: miejsce postoju – Olsztyn;
    • 11. oddział obserwacyjny: miejsce postoju –nie został sformowany;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku:
    • 2., 23. i 44. pułk piechoty, 11 pułk artylerii, I dywizjon 47 pułku artylerii ciężkiej, 11. batalion pionierów, 11. oddział rozpoznawczy, 11. oddział przeciwpancerny, 11. oddział łączności, 11. polowy batalion zapasowy;
  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:
    • 2., 23. i 44. pułk grenadierów, 11. pułk artylerii, I. dywizjon 47. pułku artylerii ciężkiej, 11. batalion pionierów, 11. batalion fizylierów, 11. oddział przeciwpancerny, 11. oddział łączności, 11. polowy batalion zapasowy

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Günther von Niebelschütz 1.X.1934 – 1.IV.1937;
Generalleutnant Max Bock 1.IV.1937 – 23.X.1939;
Generalleutnant Herbert von Böckmann 23.X.1939 – 26.I.1942;
Generalleutnant Siegfried Thomaschki 26.I.1942 – 7.IX.1943;
Generalleutnant Karl Burdach 7.IX.1943 – 1.IV.1944;
Generalleutnant Hellmuth Reymann 1.IV.1944 – 18.XI.1944;
Generalleutnant Gerhard Feyerabend 18.XI.1944 – 8.V.1945;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Zmobilizowana rozkazem z dnia 18 sierpnia 1939 roku i skoncentrowana w rejonie Neidenburga. Już pierwszego dnia wojny przekroczyła granicę polsko-niemiecką na południe od Neidenburga i rozpoczęła ciężkie walki o przełamanie polskich umocnień w obszarze Mława - Chorzele. W trakcie tych walk ranny został pułkownik Klein dowódca 44. pułku piechoty. Po przełamaniu polskiej obrony dywizja prowadziła walki pościgowe przez Ciechanów w stronę Narwi, którą przekroczyła w rejonie Pułtuska, następnie w walce przekroczyła Bug pod Wyszkowem i szybkim marszem zbliżała się do Warszawy. 12 września zdobyła Kałuszyn, a 19 września osiągnęła brzeg Wisły pomiędzy Karolówką a Pragą. Od 20 września do kapitulacji Warszawy jednostka uczestniczyła w walkach o Pragę. Następnie pomaszerowała przez Kałuszyn i Węgrów na linię demarkacyjną w rejon Sokołowa Podlaskiego, którą osłaniała do 2 listopada. Zluzowana pomaszerowała przez Mińsk Mazowiecki do Skierniewic i stamtąd została transportem kolejowym przewieziona przez Niemcy w rejon Remscheid.
10 maja 1940 roku niemiecka armia rozpoczęła Operację Gelb, 11. wschodniopruska Dywizja Piechoty w pierwszym dniu kampanii osiągnęła przestrzeń na zachód od Kolonii, dzień później dotarła w obszar Maastrich i będąc ciągle w rezerwie Grupy Armii B forsownym marszem posuwała się przez Maleves, Binches, Douai w obszar na południe od Lille. Po silnym przygotowaniu artyleryjskim, które udzielił 11. pułk artylerii do ataku na południowe przedmieścia Lille ruszyły 23. i 44. pułk piechoty wparte przez 11. oddział rozpoznawczy. Wieczorem, miasto po zażartych walkach zostało zdobyte, wzięto wielu jeńców m.in z 1. marokańskiej Dywizji Piechoty oraz zdobyto znaczną ilość sprzętu wojskowego. Następnego dnia, przed frontem dowódcy dywizji generałem porucznikiem Herbertem von Böckmannem, odbyła się defilada pododdziałów dywziji.
W następnych dniach dywizja została przerzucona na północ od Sommy. W drugiej części kampanii na zachodzie, dywizja przekracza Sommę niedaleko Amiems i forsownie maszerując zbliżała się do Sekwany czekając na uderzenie na Paryż. Jednak do szturmu na stolicę Francji nie dochodzi i dywizja Sekwanę przekracza na północny zachód od Paryża w rejonie Les Andelys i kontynuuje szybki marsz przez Dreux, Chatres, Le Mans i Angers w rejonie napotkała zdecydowany opór oddziałów francuskich broniących linii Loary, dywizja dokonała zwrot w stronę Saumuri na południe od miasta przekroczyła bez walki Loarę. Dalej prowadziła pościg za nieprzyjacielem i zawieszenie broni zastało dywizję w obszarze Thouars,następnie samochodami ciężarowymi została przewieziona przez Niort, Saintes, Bordeaux, Mont - de - Marsan, Dax i osiągnęła hiszpańską granicę.
Po zakończeniu kampanii rozpoczęła służbę okupacyjna i ochronną na wybrzeżu Zatoki Baskijskiej na odcinku Hendaye - Biarritz, którą pełniła do marca 1941 roku, kiedy to została zluzowana i przetransportowana do Prus Wschodnich.
W pierwszym okresie została skoncentrowana na poligonie Stablacker. Następnie została przeniesiona w przestrzeń Labiau, gdzie przygotowywała się do kampanii wschodniej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Buxa Werner: Weg und Schicksal der 11. Infanterie-Division; b.m.w. i b.d.w.
  • Paul Carell, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie, Kazimierz Szarski (tłum.), Warszawa: „Bellona”, 2003, ISBN 83-11-09475-6, OCLC 749204110.
  • Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division; Friedberg 1991; ​ISBN 3-89555-274-7​.
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941-1945; b.m.w 1998; ​ISBN 0-7643-0182-9​.
  • Haupt Werner, Kurland. Die vergessene Heeresgruppe 1944/45; b.m.w i b.d.w; ​ISBN 978-3-89555-527-5​.
  • Jurga Tadeusz, Armia Modlin 1939, Warszawa 1987.
  • Tadeusz Jurga, Obrona Polski 1939, Waldemar Strzałkowski (oprac.), Warszawa: „Pax”, 1990, ISBN 83-211-1096-7, OCLC 830078818.
  • Pohlman Hartwig, Wolchow 900 Tage Kampf um Lenigrad 1941-1944 Wiedeń 2003.
  • Zalewski Wojciech, Andrzej Aksamitowski, Mława 1939; Warszawa 1996.