Aleksander Ehrbar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Juliusz Ehrbar
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1870
Lwów
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1948
Zielona Góra
Przebieg służby
Lata służby 1887-1927
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułku Dragonów
3 Pułk Strzelców Konnych
5 Pułk Strzelców Konnych
Komenda Uzupełnień Koni
Nr 20 i Nr 23
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
komendant komendy uzupełnień koni
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
brak informacji

Aleksander Juliusz Ehrbar (ur. 26 kwietnia 1870 we Lwowie, zm. 15 czerwca 1948 w Zielonej Górze) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Aleksander Juliusz Ehrbar urodził się 26 kwietnia 1870 we Lwowie[1]. W 1887 roku wstąpił ochotniczo cesarskiej i królewskiej Armii. Od 1989 roku oficer piechoty. W 1897 roku przeniósł się do pułku dragonów. W 1904 roku awansował na rotmistrza. W czasie I wojny światowej walczył w Serbii i został ranny. Po wyleczeniu mianowany majorem i dowódcą dywizjonu rekrutów. W latach 1915-1917 dowódca dywizjonu i 8 Pułku Dragonów na froncie rosyjskim. W 1916 roku awansował na podpułkownika. W 1918 roku walczył w Tyrolu, a później był komendantem wojskowym powiatu puławskiego.

Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do Okręgu Generalnego „Kraków”[2][3]. Początkowo był zastępcą dowódcy załogi w Puławach[1], a następnie dowódcą ekspozytury taborów i koni w Jarosławiu oraz zastępcą dowódcy 4 Pułk Ułanów[1]. 11 maja 1919 roku został przeniesiony do dyspozycji Generalnego Inspektora Jazdy, a 24 maja tego roku wyznaczony na dowódcę 9 Pułku Ułanów[1].

17 czerwca 1919 roku Minister Spraw Wojskowych powierzył mu organizację i dowództwo 3 Pułku Dragonów, który we wrześniu tego roku został przemianowany na 3 Pułk Strzelców Konnych, a 6 października 1920 roku na 5 Pułk Strzelców Konnych. Od lipca do listopada 1919 roku obowiązki dowódcy pułku łączył z funkcją dowódcy Szwadronu Zapasowego 3 Pułku Dragonów w Tarnowie[4]. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[5]. W 1921 roku pełnił służbę w Departamencie IV Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Później dowodził 5 Pułkiem Strzelców Konnych w Tarnowie[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów jazdy[7][8]. Z dniem 20 listopada 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 5 psk „z równoczesnym odkomenderowaniem do Dowództwa 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii” w Krakowie[9]. W czerwcu 1925 roku został przeniesiony do Komendy Uzupełnień Koni Nr 20 w Gnieźnie na stanowisko komendanta[10], a we wrześniu tego roku do Komendy Uzupełnień Koni Nr 23 w Bydgoszczy, także na stanowisko komendanta[11]. Następnie pozostawał w dyspozycji dowódcy 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich.

5 lutego 1927 roku Prezydent RP mianował go generałem brygady, wyłącznie z prawem do tytułu, z dniem przeniesienia w stan spoczynku - 30 kwietnia 1927 roku. Mieszkał wówczas w Bydgoszczy przy ulicy Reja 3[12][13][14]. W 1933 roku mieszkał w Bydgoszczy przy ulicy Adama Asnyka 7 m. 1 (tel. nr 22-34)[15], a w 1936 ponownie przy ulicy Reja 5 m. 6[16]. Później przeniósł się do Warszawy, gdzie mieszkał do 1939 roku. Wypędzony przez Niemców tułał się po Polsce. Zmarł w Zielonej Górze. Pochowany w Warszawie na cmentarzu Czerniakowskim[1].

Przypisy

  1. a b c d e Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994, s. 109. ISBN 83-11-08262-6.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, poz. 75.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 4 z 16 stycznia 1919 roku, poz. 178.
  4. Roman Gilewski, Zarys historii ..., s. 3, 4.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, poz. 547.
  6. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 272, 610.
  7. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 662, 675.
  8. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 590, 597.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 687.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 66 z 20 czerwca 1925 roku, s. 336.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 89 z 4 września 1925 roku, s. 484.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 18 lutego 1927 roku, s. 53, 55.
  13. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 881.
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322.
  15. Książka Adresowa Miasta Bydgoszczy na rok 1933, oprac. Władysław Weber, Zakłady Graficzne „Bibljoteka Polska”, Bydgoszcz 1933, s. 60.
  16. Książka Adresowa Miasta Bydgoszczy rocznik 1936/37, oprac. Władysław Weber, Drukarnia Bydgoska S.A., Bydgoszcz 1937, s. 60.

Bibliografia[edytuj]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roman Gilewski, Zarys historii wojennej 5-go Pułku Strzelców Konnych, Warszawa 1931.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991.
  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny, tom 1 A-Ł, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998, ​ISBN 83-87103-55-1​.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​.