Aleksander Szymon Karczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Szymon Karczewski
porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1897
Orzeł
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby przed 19181940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
pociąg pancerny Nr 13 „Boruta”,
pociąg pancerny „Bug”,
22 pułk piechoty,
10 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Aleksander Szymon Karczewski (ur. 15 lipca 1897 w Orle w Rosji, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Michała i Józefiny z Raksimowiczów. Konspiracyjny działacz młodzieży polskiej i „Sokoła”. Wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji[1]. Uczestnik walk z bolszewikami.

W 1918 Dekretem 261 z 14 stycznia 1919 jako ochotnik przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika i otrzymał przydział do pociągów pancernych pozostających w dyspozycji Oddziału III Sztabu Generalnego[2]. W 1920 służył w pociągu pancernym Nr 13 „Boruta”. 20 maja 1920 Dekretem L. 2138 został awansowany do stopnia porucznika[3]. W 1921 przeniesiony do pociągu pancernego „Bug”.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 był w 22 pułku piechoty, rok później w stopniu porucznika (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 968 lokatą w korpusie oficerów piechoty) służył w 10 pułku piechoty[4]. Od 1930 w stanie spoczynku, przewidziany do użycia w czasie wojny. Podlegał pod PKU Kutno[5].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez Sowietów. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[6] – lista wywózkowa 022/1 poz. 97, nr akt 4443 z 9 kwietnia 1940[7]. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[6]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, miał dwoje dzieci.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień . Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000, s. 251.
  2. „Dziennik Rozkazów Wojskowych” (R. 2 Nr 7), 1919, s. 167, 179.
  3. „Dziennik Personalny” (R. 1, Nr 21), Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1920, s. 403.
  4. Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 145, 382.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 908.
  6. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 370.
  7. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 641.
  8. a b Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 26,.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Auswaertiges Amt - Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza WojennegoMarek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ​ISBN 83-905590-7-2​.