Aleksandryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandryt
Alexandrite 26.75cts.jpg Chrysoberyl cut.jpg
struktura aleksandrytu
struktura aleksandrytu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Al2BeO4
Twardość w skali Mohsa 8,5
Przełam muszlowy
Łupliwość wyraźna
Gęstość minerału 3,64-3,77 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielony, niebieskozielony, fioletowy, czerwony, purpurowy
Rysa biała
Połysk szklisty

Aleksandrytminerał, kamień szlachetny, rzadka, przezroczysta odmiana chryzoberylu[1]. W zależności od oświetlenia zmienia barwę: w świetle dziennym jest zielony, w sztucznym oświetleniu – czerwony (zjawisko fluorescencji spowodowane obecnością metali chromu[1] i żelaza w kryształach aleksandrytu). Nazwany na cześć cara Aleksandra II w 1842. Został odkryty przypadkowo, w dolinie rzeki Tokowaja, w pobliżu Jekaterynburga na Uralu, podczas poszukiwania szmaragdów.

Występowanie[edytuj]

Występuje w skałach metamorficznych i pegmatytach. Może występować w złożach okruchowych. Najcenniejsze aleksandryty pochodzą ze złóż:

Zastosowanie[edytuj]

  • kamień jubilerski (łatwo pęka podczas cięcia i polerowania)
  • kamień kolekcjonerski

Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii udało się wyprodukować syntetyczny aleksandryt, który jest wykorzystywany:

W przestrzeni kosmicznej nie ma ochrony przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym i innymi promieniowaniami kosmicznymi. Aleksandryt ma zdolności do odfiltrowywania różnych części widma światła. To właśnie ta właściwość wywołuje zmiany jego barwy.

Przypisy

  1. a b Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 21. ISBN 8371832400.

Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
  • Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 83-220-0199-1.