Andrzej Romanowski (literaturoznawca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Romanowski
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1951
Kraków
Zawód literaturoznawca, nauczyciel akademicki
Partia ROAD, UD, UW, PD

Andrzej Romanowski (ur. 20 sierpnia 1951 w Krakowie) – polski literaturoznawca, publicysta i nauczyciel akademicki, profesor nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 2003 redaktor naczelny Polskiego Słownika Biograficznego.

Życiorys[edytuj]

W 1974 ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1982 na UJ obronił pracę doktorską pt. Poezja polska 1908–1918 wobec problemów wojny i niepodległości. W 1999 uzyskał stopień doktora habilitowanego w oparciu o rozprawę zatytułowaną Młoda Polska wileńska. Tytuł profesora otrzymał w 2004. Był stypendystą Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce (1990). Zawodowo związany z Uniwersytetem Jagiellońskim, został profesorem nadzwyczajnym UJ i kierownikiem Katedry Kultury Literackiej Pogranicza na Wydziale Polonistyki tej uczelni. W 2003 został również pracownikiem naukowym Instytutu Historii PAN w Warszawie.

Jego zainteresowania naukowe obejmują literaturę polską wschodniego pogranicza, związki literackie polsko-ukraińsko-białorusko-litewskie, stosunek polskiej literatury wobec walki o niepodległość, ważne cytaty polskiej literatury. W 2003 objął stanowisko redaktora naczelnego Polskiego Słownika Biograficznego (przejął funkcję po Henryku Markiewiczu). W tym samym roku został powołany w skład Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk. W latach 1976–2002 publikował w „Tygodniku Powszechnym” (w latach 1990–2002 był również redaktorem tego pisma). Pracował ponadto w redakcjach „Świata” (1989) i „Myśli Demokratycznej” (w 1991 redaktor naczelny).

Wchodził w skład władz regionalnych i krajowych Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej, Unii Demokratycznej oraz Unii Wolności. W 2012 został członkiem rady politycznej Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Członek Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2015 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2015)[1]. Odznaczony także Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

We wrześniu 2000 za książkę Młoda Polska wileńska wyróżniony został nagrodą Krakowska Książka Miesiąca. W 2008 wręczono mu medal „Zasłużony dla Tolerancji” oraz nagrodę Kowadła, przyznawaną przez lewicowe krakowskie stowarzyszenie Kuźnica.

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Rozkwitały pąki białych róż (antologia poezji I wojny światowej, 1990)
  • Przed złotym czasem (szkice historycznoliterackich, 1991)
  • Pokój z Sowietami spiszem bagnetami. Antologia (współautor Adam Roliński, 1994)
  • Młoda Polska wileńska (2000)
  • Podróż na wschód (2001)
  • Ludzie tamtego czasu (2002)
  • Jak oszukać Rosję. Losy Polaków XVIII–XX wieku (2002)
  • Pozytywizm na Litwie (2003)
  • Skrzydlate słowa (współautor Henryk Markiewicz; słownik cytatów, seria I: 1990, seria II: 1998)
  • Prawdziwy koniec Rzeczy Pospolitej (2007)
  • Rozkosze lustracji (2007)
  • Polski Słownik Biograficzny. Przeszłość, teraźniejszość, perspektywy (2010)
  • Wielkość i upadek Tygodnika Powszechnego (2011)
  • Eugeniusz Kwiatkowski (2014)

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom V: Suplement A–Ż, Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 2006.
  • Andrzej Romanowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2016-10-28].