Andrzej Sulima Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy historyka specjalizującego się w dziejach nowożytnych. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Andrzej Sulima Kamiński (ur. 1935 w Krakowie ) – polski historyk specjalizujący się w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Europy Środkowo-Wschodniej i Rosji XVI – XVIII w. Dyrektor i założyciel Instytutu Przestrzeni Obywatelskiej i Polityki Społecznej, prof. dr hab., członek zagraniczny PAU

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Kamiński ukończył studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, studia podoktoranckie w Stanford i Oxford[potrzebny przypis].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 19701982 był wykładowcą na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, a od 1982 r. wykładał historię na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie. Jako profesor gościnny wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, Fordham University w Nowym Jorku, w Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, Uniwersytecie w Pittsburghu oraz Uniwersytecie Warszawskim.

W 2005 na zaproszenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych Izraela prowadził katedrę polską na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, a w latach 80. XX w. – otwarte seminarium dla Polaków w Stanach Zjednoczonych na Uniwersytecie Columbia poświęcone problemom najnowszej historii Polski. Prowadził również otwarte seminaria w Instytucie im. Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku.

Od 1997 jest członkiem zagranicznym Polskiej Akademii Umiejętności. W czerwcu 2006 r. założył przy Wyższej Szkole Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego WSHiP Instytut Przestrzeni Obywatelskiej i Polityki Społecznej.

W swych wykładach i publikacjach wskazuje na związki między tradycją obywatelską oraz systemem wartości Rzeczypospolitej (wielu narodów) a ideami stanowiącymi genezę i fundament współczesnej integracji narodów europejskich w ramach Unii Europejskiej. Podkreśla, że dzieje Rzeczypospolitej powinny zająć istotne miejsce w wydobywanej z zapomnienia i często lekceważonej historii parlamentaryzmu i konstytucjonalizmu europejskiego. Jest autorem wielu książek i artykułów poświęconych historii i kulturze krajów Europy środkowo-wschodniej. Obecnie prowadzi badania na temat dziejów przestrzeni obywatelskiej w Europie.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Kamiński działał na rzecz Polski oraz obszaru postsowieckiego w ramach East Central European Scholarship Program (ECESP). Program ten został utworzony przez Kongres Stanów Zjednoczonych i umożliwia studia w USA młodym liderom pochodzącym z krajów postkomunistycznych. Profesor brał udział w procesie wyboru kandydatów do Programu, a następnie był doradcą naukowym stypendystów. Do chwili obecnej Program ukończyło ok. 2000 osób, w tym ok. 400 z Polski. Większość polskich absolwentów Programu wchodzi w skład polskich elit politycznych i gospodarczych. W marcu 2006 r. z inicjatywy profesora Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda_Łazarskiego była organizatorem Zjazdu Absolwentów ECESP.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

3 marca 2008 r. prof. Kamiński został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Konfederacja sandomierska wobec Rosji w okresie poaltransztadzkim 1706-1709, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1969.
  • Republic vs. autocracy. Poland-Lithuania and Russia 1686-1697, Cambridge, MS,; distr. by Harvard Univ. Press for the Harvard Ukrainian Research Inst 1993.
  • Historia Rzeczypospolitej Wielu Narodów 1505-1795. Obywatele, ich państwa, społeczeństwo, kultura, Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej 2000.
  • Rèspublìka suprac' aŭtakratyì. Rèč Paspalìtaâ ì Rasìâ ŭ 1686-1697 gadah, per. z ang. Ales' Martynaŭ, Mìnsk: Ì. P. Logvìnau 2009.
  • O tradycjach obywatelskich Rzeczypospolitej - rozmowa z Andrzejem Sulimą-Kamińskim, w: Andrzej Nowak, Od imperium do imperium. Spojrzenie na historię Europy Wschodniej, Kraków: Arcana - Warszawa: Instytut Historii PAN 2004, s.315-336.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]