Ann Wilson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ann Wilson
Ilustracja
Imię i nazwisko Ann Dustin Wilson
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1950
San Diego, Kalifornia
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Instrumenty wokal, flet, gitara, gitara basowa
Typ głosu sopran
Gatunki rock, hard rock, folk rock, pop rock
Zawód piosenkarka, instrumentalistka, kompozytorka, autorka tekstów
Aktywność 1967-obecnie
Powiązania Heart, Alice in Chains, The Lovemongers

Ann Dustin Wilson (ur. 19 czerwca 1950 w San Diego, Kalifornii) – amerykańska wokalistka, instrumentalistka i kompozytorka[1], znana głównie jako liderka i piosenkarka hard rockowego zespołu Heart. Uważana za jedną z najlepszych frontwomen w historii muzyki rockowej, znajduje się na liście najlepszych wokalistów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Hit Parader z 2006 roku[2]. Wilson jest znana ze swoich wyjątkowych możliwości wokalnych i skali głosu - sopranu.[3][4][5]

Wczesne lata[edytuj]

Wilson urodziła się w San Diego w stanie Kalifornia[6]. Jej ojciec był majorem w U.S. Marine Corps[7]. Z powodu częstych wyjazdów służbowych ojca rodzina często zmieniała stałe miejsce zamieszkania[8]. Wilsonowie mieszkali obok siedzib wojskowych w Panamie i Tajwanie, a następnie osiedlili się w Seattle w stanie Waszyngton we wczesnych latach 60. XX wieku. Ann i jej młodsza siostra Nancy, niezależnie od miejsca zamieszkania, często słuchały muzyki.

W 1968, Wilson ukończyła szkołę średnią Sammamish High School w Seattle[9]. Ann była nieśmiała przez częste jąkanie się, więc zaczęła śpiewać, by przezwyciężyć swoje słabości[10]. We wczesnych latach 70. dołączyła do lokalnej grupy muzycznej White Heart, która zmieniła nazwę na Hocus Pocus, a następnie, w 1974, na Heart[11].

Kariera[edytuj]

W 1973, młodsza siostra wokalistki, gitarzystka Nancy dołączyła do Heart. Zespół przeniósł się do Vancouver w Kanadzie. Heart nagrali swój pierwszy album, Dreamboat Annie, w 1975. Wydany został rok później w Stanach Zjednoczonych, gdzie singel promujący krążek, "Crazy on You", dotarł do pierwszej czterdziestki listy przebojów, a sam album uzyskał status platyny. Kolejne albumy grupy, takie jak Little Queen, Magazine czy Dog & Butterfly, przyniosły zespołowi kolejne sukcesy.

W 1992, Wilson wzięła gościnny udział na EP Alice in Chains zatytułowanej Sap; zaśpiewała gościnnie na utworach "Brother", "Am I Inside" i "Love Song". W 1993, wokalista Layne Staley wziął gościnny udział w nagrywaniu "Ring Them Bells," coveru Boba Dylana z albumu Heart pt. Desire Walks On. Basista Mike Inez i gitarzysta koncertowy Scott Olson z Alice in Chains pojawili się na albumie Heart z 2003, Alive in Seattle.

Siostry Wilson w połowie lat 90. XX wieku założyły studio nagraniowe Bad Animals w Seattle. Tam nagrały utwory dla innego projektu muzycznego swojego autorstwa, zespołu The Lovemongers, który wydał debiutancki album w 1997.

Przypisy

  1. Heart's Ann & Nancy Wilson To Be Honored at 26th Annual ASCAP Pop Music Awards Ceremony (ang.). ASCAP (American Society of Composers, Authors and Publisher), 27 lutego 2009. [dostęp 2016-11-02].
  2. Hit Parader Magazine's Top 100 Heavy Metal Vocalists of All Time (ang.)
  3. The Loneliest Woman in the World: An Appreciation of Heart’s "Alone" (ang.). [dostęp 2016-11-02].
  4. (PROFILE) Ann Wilson (ang.). [dostęp 2016-11-02].
  5. Ann Wilson`s singing lesson (ang.). [dostęp 2016-11-02].
  6. Merrill Shindler: The Wilson Sisters Talk Heart to Heart (ang.). Rolling Stone, 28 lipca 1977. [dostęp 2016-11-02].
  7. Nicki Gostin: Heart's Ann Wilson talks weight bullies, the early days of MTV, and being a woman in the manly world of rock (ang.). Fox News, 4 października 2012. [dostęp 2016-11-02].
  8. Jessica Novak: Ann Wilson: Wild at Heart (ang.). Syracuse New Times, 24 czerwca 2015. [dostęp 2016-11-02].
  9. Daisann McLane: Heart Attack (ang.). Rolling Stone, 15 maja 1980. [dostęp 2016-11-02].
  10. Marshall Ward: The Heart of Ann Wilson (ang.). Rock Cellar Magazine, 2 kwietnia 2013. [dostęp 2016-11-02].
  11. Nicole Brodeur: Heart, soul, Ann Wilson (ang.). The Seattle Times, 11 września 2007. [dostęp 2016-11-02].