Antoni Podraza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Podraza
Ilustracja
Nagrobek Antoniego Podrazy dłuta Mariana Konieczniego w Alei Zasłużonych krakowskich Rakowic
Data i miejsce urodzenia 15 października 1920
Rzeszów
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 2008
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód historyk
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Antoni Podraza (ur. 15 października 1920 w Rzeszowie, zm. 28 stycznia 2008 w Krakowie) – historyk, działacz ruchu ludowego i laickiego, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektor Instytutu Historii UJ (w latach 1972–1978 oraz 1981–1987).

Życiorys[edytuj]

Dzieciństwo spędził w Słobudce Koszyłowieckiej, do liceum uczęszczał w Żółkwi. W roku akademickim 1938/1939 rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Lwowskim im. Jana Kazimierza, kontynuował je podczas okupacji na tajnych kompletach i na Uniwersytecie Lwowskim im Iwana Franki ukończył po przyjeździe do Krakowa w 1946 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym samym roku podjął pracę jako asystent w Katedrze Historii Rolnictwa na Wydziale Rolnym UJ u prof. Stefana Inglota .W 1951 przeniesiony został do Katedry Historii Polski Feudalnej kierowanej przez prof. Romana Grodeckiego. W latach 1954-1969 pracował w Katedrze Historii Narodów ZSRR. W 1959 uzyskał doktorat z nauk humanistycznych, w 1961 rada wydziału nadała mu stopień doktora habilitowanego. W latach 1969 -1991 był kierownikiem Zakładu Historii Polski Nowożytnej UJ. Nominację profesorską uzyskał w 1975 roku.W 1983 wybrany został do Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej W latach 1945–1949 członek PSL mikołajczykowskiego, w latach 1946–1947 członek Zarządu Grodzkiego PSL w Krakowie i członek redakcji ludowego miesięcznika ideowo-wychowawczego „Wieś i Państwo”. Kandydat do Sejmu Ustawodawczego z listy PSL w Okręgu nr 46 (Kraków) w wyborach 19 stycznia 1947.Udział w kampanii wyborczej przepłacił aresztowaniem. Od 1949 członek ZSL. W latach 1980-1983 członek Naczelnego Komitetu ZSL a w latach 1989–1990 wiceprezes Rady Naczelnej PSL Odrodzenie. Od 2004 do śmierci w 2008 honorowy prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego. W latach 1994-2006 był prezesem Rady Wojewódzkiej Towarzystwa Kultury Świeckiej w Krakowie. Otrzymał również godność honorowego prezesa TKŚ w Krakowie, którą nosił aż do śmierci. Ostatni raz publicznie wystąpił 19 stycznia 2008 na spotkaniu małopolskich ludowców zorganizowanym w Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Pogrzeb profesora odbył się 2 lutego 2008 urna z prochami spoczęła w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowickiego, nad mogiłą ustawiono w październiku 2008 nagrobek z popiersiem dłuta Mariana Koniecznego.

Odznaczenia[edytuj]

  • 1956 - Złoty Krzyż Zasługi
  • 1965 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1976 - Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • 1976 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1985 - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • 2004 - Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski,postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 9 lutego w uznaniu wybitnych zasług w pracy naukowej i dydaktycznej, za osiągnięcia w działalności społecznej[1]

Wybrane publikacje[edytuj]

  • „Regiony gospodarcze Małopolski zachodniej w II pol. XVIII w” (1958 wspólnie z H. Madurowiczową)
  • „Europa. Galicja. Regiony. Pisma historyczne.” (2006)

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]