Antonim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antonim (z gr. anti – naprzeciw, onoma – imię, wyraz, tytuł[1]) – termin oznaczający przeciwieństwo, odwrotność znaczeniową innego terminu; antonimy to terminy przeciwstawne. Dziedzina wiedzy zajmująca się m.in. antonimami to językoznawstwo. Termin antonim również ma swój antonim – jest nim synonim. Przykłady antonimów:

  • ciepło – zimno,
  • mądry – głupi,
  • syty – głodny.

Antonimy właściwe[edytuj]

Antonimy właściwe podlegają stopniowaniu np.:

  • młody – stary, młodszy – starszy;
  • mądry – głupi, mądrzejszy – głupszy.

Nie oznaczają niezależnych przeciwstawnych jakości, lecz służą jako leksykalny środek wyrażania stopniowania np.:

  • wysoki – niższy – najniższy,
  • młody – starszy – najstarszy.

Antonimy komplementarne[edytuj]

Antonimy komplementarne to pary wyrazów, w których zaprzeczenie jednego powoduje stwierdzenie drugiego, np.:

  • On jest żonatyOn nie jest kawalerem.

Konwersje[edytuj]

Do antonimów zalicza się też tzw. konwersje, czyli pary wyrazowe typu:

  • kupić – sprzedać,
  • ożenić się – wyjść za mąż.

Przypisy

  1. Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych: antonimia; antonimy. slownik-online.pl. [dostęp 2016-02-18].

Zobacz też[edytuj]