Homofonia (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Homofonia - fonetyczna tożsamość różnych segmentów językowych (głosek, sylab, wyrazów itd.), przy czym poprzez tożsamość nie należy rozumieć całkowitej identyczności (która jest niemożliwa ze względu na charakterystykę budowy narządów mowy), a jedynie nierozróżnialność cech relewantnych danego segmentu językowego. Dzięki temu wyraz cukier wypowiedziany przez kobietę i wyraz cukier wypowiedziany przez mężczyznę są homofoniczne, ponieważ barwa głosu nie jest cechą relewantną.

Wyrazy homofoniczne mogą być homonimami, mogą też zachodzić między nimi różnice ortograficzne (np. morze - może, kod - kot, Bóg - Bug - buk, mieć - miedź), jednak wymawia się je identycznie. Homonimia może się pojawiać w zależności od kontekstu: wyraz miedź nie jest homonimem wyrazu mieć w wyrażeniu miedź barwiona.

Ze względu na powszechność homofonii w języku chińskim wywiera ona ogromny wpływ na kulturę Chin (por. symbole chińskie, O Shi Shi, który jadał lwy).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]