Arni azjatycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arni azjatycki
Bubalus bubalis arnee[1]
Kerr, 1872
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina bawoły
Plemię Bovini
Rodzaj wół
Gatunek arni azjatycki
Synonimy
  • Bos arni Hamilton Smith, 1827[2]
  • Bos bubalus var. fulvus Blanford, 1891[2]
  • Bubalis bubalis ssp. migona Deraniyagala, 1953[2]
  • Bubalus arna var. macrocerus Hodgson, 1842[2]
  • Bubalus arna Hodgson, 1841[2]
  • Bubalus bubalus ssp. septentrionalis Matschie, 1912[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Arni azjatycki[3], arni, bawół indyjski[4] (Bubalus bubalis arnee) – duży ssak z rodziny wołowatych. Jest zwierzęciem zaadaptowanym do klimatu tropikalnego. Zjada roślinność bagienną, trawy i turzyce[5]. Gatunek zagrożony wyginięciem (EN, Endangered)[2].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy arni azjatycki opisany został przez Johna Grahama Kerra w 1872 jako Bubalus arnee. W Mammal Species of the World (2005)[6] oraz Polskim nazewnictwie ssaków świata (2015)[3] arni azjatycki nie jest uznawany za odrębny gatunek, a za podgatunek wołu domowego (B. bubalis).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie występował w Indiach i Azji Południowo-Wschodniej[5]. Współcześnie występuje wyspowo w zaledwie kilku niewielkich populacjach rozsianych po południowo-wschodniej Azji: w Bhutanie, Kambodży, Mjanmie, Nepalu i Tajlandii. Wymarły w Bangladeszu, Indonezji, Laosie i Sri Lance[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Rozmiary
długość ciała 2,4–3,6 m[7], wysokość 1,5–1,9 m (w kłębie), masa ciała 700–1200 kg[8]. Udomowione woły osiągają mniejsze rozmiary[7].
Rozmnażanie
dojrzałość płciowa w wieku 18–24 miesięcy u samic, 3 lata u samców; ciąża 300-340 dni; rodzi się jedno młode, bardzo rzadko dwa[7]
Biotop
pierwotnie rosnące w strefie tropikalnej i subtropikalnej nadrzeczne lasy, podmokłe tereny trawiaste i mokradła. Współcześnie bagniste tereny trawiaste i szuwary[8]

Udomowienie[edytuj | edytuj kod]

Udomowioną formą bawołu wodnego jest wół domowy[3] (Bubalus bubalis bubalis).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bubalus bubalis arnee, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c d e f g h i R. Kaul i inni, Bubalus arnee, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2008 [online], wersja 3.1 [dostęp 2019-03-16] (ang.).
  3. a b c Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 180. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b Water buffalo. Encyclopaedia Britannica, 4 maja 2014. [dostęp 16 marca 2019].
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Bubalus bubalis arnee. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 6 sierpnia 2020]
  7. a b c Peter Jesser, Anna Markula & Steve Csurhes: Water buffalo Bubalus bubalis. State of Queensland, 2016. [dostęp 16 marca 2019]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 marca 2019)].
  8. a b 8. W: Alexandra van der Geer: Animals in Stone: Indian Mammals Sculptured Through Time. BRILL, 2008, s. 119–120.