Arseniusz IV (patriarcha Serbii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arseniusz
Arsenije
Patriarcha karłowicki
Ilustracja
Kraj działania

Austria

Data i miejsce urodzenia

1698
Peć

Data i miejsce śmierci

18 stycznia 1748
Sremski Karlovci

Miejsce pochówku

Monaster Krušedol

Patriarcha Serbii
Okres sprawowania

1725–1737

Patriarcha karłowicki
Okres sprawowania

1737–1748

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Serbski Kościół Prawosławny

Śluby zakonne

do 1725

Diakonat

do 1725

Prezbiterat

do 1725

Chirotonia biskupia

do 1725

Wybór patriarchy

1725

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

1725

Arseniusz, nazwisko świeckie Jovanović Šakabenta lub Šakabenda (ur. 1698 w Peci, zm. 18 stycznia 1748 w Sremskich Karlovcach) – serbski biskup prawosławny i działacz narodowy, 28. patriarcha Serbskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wspierał walkę Serbów przeciwko Turkom. Po podpisaniu traktatu belgradzkiego kończącego wojnę rosyjsko-turecką 1735–1739, przekazującego ziemie serbskie na powrót pod panowanie tureckie, przekroczył granicę turecko-austriacką razem z uchodźcami serbskimi (druga wielka wędrówka Serbów). Ze swojej rezydencji w Peci dotarł do Belgradu 17 września 1737, następnie udał się do Sremskich Karlovców, w grudniu tego samego roku udał się do Wiednia[1]. 21 października 1741 cesarzowa Maria Teresa potwierdziła jego prawa do dalszego posługiwania się tytułem patriarchy serbskiego oraz zarządzania metropolią karłowicką, a zatem jego zwierzchnictwo nad serbskimi prawosławnymi administraturami w Austrii. Dwa lata później cesarzowa potwierdziła także wszystkie przywileje nadane w przeszłości metropolii karłowickiej[1]. W 1746 patriarsze zabroniono jednak organizowania nowych monasterów w Austrii oraz nadawania majątków już istniejącym wspólnotom mniszym[1]. Hierarcha rezydował w Sremskich Karlovcach, gdzie urządził na swoje potrzeby wystawną siedzibę[1], przy której istniała także szkoła duchowna[2]. Nie angażował się w tworzenie serbskich szkół duchownych, po części z braku środków, po części zaś z powodu niedoceniania znaczenia edukacji dla rozwoju serbskiego narodu[3].

Urząd sprawował do śmierci w 1748, angażując się nie tylko w sprawy duchowne, lecz i uważając się za politycznego przywódcę austriackich Serbów[1].

Po śmierci Arseniusza katedrę karłowicką objął wspierany przez dwór austriacki, choć niepopularny wśród Serbów biskup vršacki Izajasz[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, ss.36–40
  2. Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, s. 75
  3. Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, s. 76
Poprzednik
Mojżesz
Patriarcha serbski (z siedzibą w Peći)
1725 – 1737
Następca
Joannicjusz III
Poprzednik
Wincenty (Jovanović)
Patriarcha serbski (karłowicki)
1737 – 1748
Następca
Izajasz (Antonović)