Bitwa pod Sluys

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa morska pod Sluys
Wojna stuletnia
Ilustracja
Czas 24 czerwca 1340
Miejsce blisko Sluis, zachodnia Flandria
Terytorium Francji
Przyczyna roszczenia króla Anglii Edwarda III do korony Francji
Wynik zwycięstwo Anglików
Strony konfliktu
Anglia
Flamandowie
Francja
genueńscy najemnicy
Dowódcy
Edward III Hugues Quiéret
Nicolas Béhuchet
Egidio Barhanera
Siły
250 statków
20 000 zbrojnych
190 statków
20 000 zbrojnych
Straty
9 000 15 000
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce bitwy
miejsce bitwy
51°N 3°E/51,308611 3,388056
Wojna stuletnia

SluysCrécyCalaisPoitiersAurayLa RochelleAzincourtRouenBaugéMeauxCravantVerneuilOrlean - Jargeau - Meung-sur-Loire - BeaugencyPatayCompiègneGerbevoyFormignyCastillon

Bitwa pod Sluysbitwa morska pomiędzy flotą angielską i francuską, stoczona 24 czerwca 1340[1] roku. Bitwa odbyła się na wysokości miasta Sluys (współcześnie Sluis) w zachodniej Flandrii. Bitwa ta była pierwszą bitwą morską wojny stuletniej. Po stronie angielskiej dowodzonej przez króla angielskiego Edwarda III walczyło 250 okrętów, po stronie francuskiej, dowodzonej przez Hugues Quiéret, admirała króla Francji i podskarbiego Nicolas Béhuchet, walczyło 190 okrętów. Bitwa zakończyła się nieomal całkowitym zniszczeniem floty francuskiej (po stronie francuskiej zginęło 15 tysięcy żołnierzy).

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Flota francuska ustawiona została w 4 linie w szyku czołowym wzdłuż brzegu, przy czym okręty największe zakotwiczono w pierwszej linii dodatkowo spinając je łańcuchami. Flota nie miała jednolitego dowództwa (dowodzili jednocześnie adm. Hue Quieret, podskarbi królewski Béhuchet i genueński adm. Barhanera). Na okrętach francuskich nie było łuczników.

Szyk floty angielskiej składał się z dwóch linii (pierwszej, dowodzonej przez adm. Roberta Marleya, i drugiej dowodzonej przez samego króla. Główną siłę stanowili łucznicy wyposażeni w długie łuki, rozmieszczeni na wszystkich okrętach.

Okręty angielskie przeszły przed frontem zakotwiczonych jednostek przeciwnika, a następnie zajęły dogodne pozycje i rozpoczęli atak, zasypując okręty francuskie gradem strzał i następnie zdobywając je kolejno przy pomocy abordażu lub podpalając. Pozostałe jednostki francuskich linii zachowywały się biernie, nie próbując przyjść linii pierwszej z pomocą.

Pod koniec dnia szala bitwy przechyliła się wyraźnie na stroną Anglików, a porażkę Francuzów przypieczętował atak Flamandów od strony lądu. Załogi pozostałych trzech linii francuskich w popłochu opuszczały pokłady uciekając łodziami wiosłowymi ku brzegowi. Adm. Quieret zginął, Béhuchet został ujęty i powieszony na rei; udało się ujść z pogromu jedynie czterem genueńskim galerom Barhanery.

Uzyskane w wyniku tej bitwy panowanie nad kanałem La Manche umożliwiło[2] Anglikom przeprowadzenie lądowania wojsk we Flandrii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Battle of Sluys (ang.). britannica.com. [dostęp 2018-01-20].
  2. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata - Późne średniowiecze. T. 5. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 306. ISBN 83-85719-89-X.