Bożena Nowakowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bożena Nowakowska
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1955
Warszawa
Wzrost 169 cm
Masa ciała 56 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Uniwersjada
Srebro Rzym bieg na 100 m ppł
Halowe mistrzostwa Europy
Brąz Monachium 60 m ppł
Mistrzostwa Polski
Złoto Bydgoszcz 1977 bieg na 100 m ppł
Złoto Bydgoszcz 1976 bieg na 100 m ppł
Złoto Warszawa 1974 bieg na 100 m ppł
Srebro Bydgoszcz 1975 bieg na 100 m ppł

Bożena Nowakowska, po mężu Świerczyńska (ur. 21 marca 1955 w Warszawie), polska lekkoatletka - płotkarka, wicemistrzyni Letniej Uniwersjady (1975) w biegu na 100 m ppł, brązowa medalistka halowych mistrzostw Europy (1976) w biegu na 60 m ppł, olimpijka z Montrealu (1976). Reprezentantka i mistrzyni Polski.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Była zawodniczką Warszawianki (1969-1981)[1].

Jej największymi sukcesami na arenie międzynarodowej było wicemistrzostwo Uniwersjady w 1975 w biegu na 100 m ppł, z czasem 13,34 (bieg ten wygrała Grażyna Rabsztyn)[2] oraz brązowy medal halowych mistrzostw Europy w 1976 w biegu na 60 m ppł, z czasem 8,14 (bieg ten wygrała Grażyna Rabsztyn)[3].

Reprezentowała Polskę w biegu na 100 m ppł na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 (odpadła w półfinale z czasem 13,04)[1], mistrzostwach Europy w 1974 (odpadła w półfinale z czasem 13,95)[4], w finale Pucharu Europy w 1977 (3 m. z czasem 13,29)[5], a także na mistrzostwach Europy juniorów w 1973 (6 m. z czasem 13,78)[1].

Na mistrzostwach Polski seniorek na otwartym stadionie czterokrotnie stawała na podium w biegu na 100 m ppł, zdobywając tytuł mistrzowski w 1977, tytuł wicemistrzowski w 1976 oraz brązowe medale w 1974 i 1975[6]. W 1976 została halową wicemistrzynią Polski seniorek w biegu na 60 m ppł[7].

Jej rekord życiowy na 100 m ppł wynosi 12,91 (9 sierpnia 1975)[8] rekord życiowy na 60 m ppł w hali - 8,00 (7 lutego 1976 na halowych mistrzostwach Polski)[9].

W latach 1975-1977 była klasyfikowana w 1. dziesiątce najlepszych płotkarek na listach światowych (1975 - 3 m. z wynikiem 12,91 (druga była Grażyna Rabsztyn), 1976 - 10 m. z wynikiem 13,04, 1977 - 8 m. z wynikiem 13,07)[10].

Jest absolwentką Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, żoną lekkoatlety i olimpijczyka Andrzeja Świerczyńskiego[1].

Absolwentka AWF w Poznaniu, zawodniczka Warszawianki. Olimpijka z Montrealu (1976). W finale Pucharu Europy w Helsinkach (1977) była trzecia (13.29). Srebrna medalistka uniwersjady w Rzymie (1975) w czasie 13.34. W HME w Monachium (1976) wywalczyła medal brązowy w biegu na 60 m pł (8.14). W rankingu Track and Field News spośród specjalistek biegu na 100 m pł piąta w 1975 oraz dziewiąta w 1976 i 1977.

Mistrzyni kraju w biegu na 100 m pł (1977). Rekordy życiowe: 100 m pł - 12.91 (1975), 60 m pł w hali - 8.00 (1976). Żona lekkoatlety i trenera Andrzeja Świerczyńskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński Leksykon olimpijczyków polskich. Od Chamonix i Paryża do Soczi 1924-2014, wyd. PKOl, b.m. i d. w., s. 486
  2. Halina Hanusz, Bartłomiej Korpak Polacy na letnich uniwersjadach 1959-2009, wyd. Warszawa 2010, s. 50
  3. Francisco Ascorbe i inni European Indoor Handbook. History of the European Indoor Championship, wyd. Madryt 2005, s. 441
  4. Francisco Ascorbe i inni History of the European Athletics Championship. Statistics Handbook, wyd. Barcelona 2010, s. 935
  5. Francisco Ascorbe, Félix Capilla, José Luis Hernández History of the European Cup. Statistics handbook, wyd. Malaga 2006, s. 512
  6. Henryk Kurzyński, Leszek Luftman, Janusz Rozum, Maciej Rychwalski, Andrzej Socha Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1922-2011. Konkurencje kobiece, wyd. Bydgoszcz 2011, s. 419
  7. Daniel Grinberg i inni Historia polskiej lekkoatletyki halowej 1924-2014, wyd. Warszawa-Sopot 2014, s. 440
  8. Encyklopedia (statystyczna) polskiej lekkiej atletyki 1919-1994, wyd. Warszawa 1994, s. 191
  9. Daniel Grinberg i inni Historia polskiej lekkoatletyki halowej 1924-2014, wyd. Warszawa-Sopot 2014, s. 304
  10. Janusz Waśko Polscy lekkoatleci na listach światowych 1921-2010, wyd. Zamość 2011, s. 108

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński Leksykon olimpijczyków polskich. Od Chamonix i Paryża do Soczi 1924-2014, wyd. PKOl, b.m. i d. w., s. 486

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]