Bogdan Lis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Lis
Bogdan Lis - 20101025.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1952
Gdańsk
Poseł VI kadencji Sejmu
Okres od 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Bogdan Lis i Lech Wałęsa podczas strajku w sierpniu 1980 w Stoczni Gdańskiej
Tadeusz Mazowiecki i Bogdan Lis podczas spotkania z okazji 30. rocznicy wydania pierwszego numeru „Robotnika” w Senacie RP

Bogdan Jerzy Lis (ur. 10 listopada 1952 w Gdańsku) – polski polityk, mechanik urządzeń przemysłowych, członek MKS, działacz „Solidarności”, po wprowadzeniu stanu wojennego organizator podziemia solidarnościowego, uczestnik Okrągłego Stołu, senator I kadencji, poseł na Sejm VI kadencji.

Życiorys[edytuj]

W 1969 ukończył przyzakładową Szkołę Mechanizatorów Sprzętu Przeładunkowego. W latach 1970–1971 pracował w Zarządzie Portu Gdańsk jako mechanik, następnie operator sprzętu. Uczestniczył w wydarzeniach grudniowych w 1970, był więziony w latach 1971–1972. Od 1972 pracował w Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki „Elmor” jako nastawiacz obrabiarek. Od 1975 do 1981 należał do PZPR, działał również w Związku Młodzieży Socjalistycznej i w związkach zawodowych na terenie zakładu pracy.

Od 1978 współpracował z Komitetem Założycielskim Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 organizował strajk w „Elmorze”, Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, następnie był wiceprzewodniczącym zarządu Regionu Gdańskiego związku, członkiem Krajowej Komisji Porozumiewawczej i Komisji Krajowej. Brał udział w licznych negocjacjach ze stroną rządową.

13 grudnia 1981 zdołał uniknąć internowania, ukrywał się i organizował struktury podziemne „Solidarności” Regionu Gdańskiego. W kwietniu 1982 był współorganizatorem ogólnopolskiej Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej podziemnej „Solidarności”, odpowiadał za koordynację współpracy z zagranicą. Został aresztowany w czerwcu 1984, oskarżony o zdradę ojczyzny i zwolniony po pół roku na mocy amnestii. Ponownie aresztowano go w lutym 1985, został skazany na 2,5 roku więzienia, następnie zwolniony we wrześniu 1986 również na podstawie amnestii. W 1986 wszedł w skład Tymczasowej Rady „Solidarności”, a w 1987 do Krajowej Komisji Wykonawczej – jawnych struktur kierowniczych nielegalnego związku.

Od 1988 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność”, brał udział w rozmowach Okrągłego Stołu, w latach 1989–1991 zasiadał w Senacie I kadencji. Na II KZD „Solidarności” w 1990 został wybrany w skład prezydium Komisji Krajowej jako odpowiedzialny za kontakty zagraniczne. Od 1991 nie uczestniczył w działalności publicznej w skali ogólnopolskiej, podejmując działalność w biznesie.

Od 1997 należał do Unii Wolności. W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku pomorskim. W czerwcu 2003 został członkiem zarządu UW, następnie Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Kandydował bez powodzenia do Sejmu w 2001 i 2005.

W wyborach parlamentarnych w 2007 wystartował z 1. miejsca komitetu wyborczego Lewica i Demokraci w okręgu gdańskim. Został wybrany na posła VI kadencji liczbą 12 468 głosów.

Przystąpił do powołanego 9 kwietnia 2008 Demokratycznego Koła Poselskiego, zostając jego przewodniczącym. W czerwcu 2009 wraz Marianem Filarem opuścił Partię Demokratyczną[1]. Na początku lipca tego samego roku przystąpił wraz z innymi posłami DKP do Stronnictwa Demokratycznego, w wyniku czego 16 lipca 2009 zostało ono przemianowane na DKP SD. Na kongresie części SD uznającej przywództwo Pawła Piskorskiego 30 października 2009 został wybrany na wiceprzewodniczącego tej partii. DKP SD przestało istnieć w czerwcu 2011, w wyniku czego został posłem niezrzeszonym. W tym samym roku bezskutecznie kandydował na senatora jako kandydat Obywateli do Senatu. Na kongresie 20 kwietnia 2013 utrzymał funkcję wiceszefa SD. Po kongresie 23 kwietnia 2016 nie znalazł się ponownie we władzach partii.

Odznaczenia[edytuj]

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 28 sierpnia 2006, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[2], którym został udekorowany 1 września tego samego roku w czasie uroczystości 26. rocznicy podpisania porozumień sierpniowych w Gdańsku[3].

Przypisy

  1. Lis i Filar poza Partią Demokratyczną. wyborcza.pl, 27 czerwca 2009. [dostęp 2012-05-11].
  2. M.P. 2006 nr 80 poz. 807
  3. Dzisiaj mamy dzień zwycięzców. prezydent.pl, 31 sierpnia 2006. [dostęp 2012-05-11].

Bibliografia[edytuj]