Paweł Piskorski

Paweł Piskorski

Paweł Piskorski (2014)
Data i miejsce urodzenia	25 lutego 1968 Warszawa
Prezydent m.st. Warszawy
Okres	od 30 marca 1999 do 14 stycznia 2002
Przynależność polityczna	Unia Wolności / Platforma Obywatelska
Poprzednik	Marcin Święcicki
Następca	Wojciech Kozak
Przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego
Okres	od 21 lutego 2009
Przynależność polityczna	Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik	Krzysztof Góralczyk (p.o.)
Odznaczenia

Paweł Bartłomiej Piskorski (ur. 25 lutego 1968 w Warszawie) – polski polityk, samorządowiec i historyk, doktor nauk humanistycznych. W latach 1999–2002 prezydent miasta stołecznego Warszawy, poseł na Sejm I, III i IV kadencji (1991–1993, 1997–2004), jeden z założycieli Platformy Obywatelskiej i jej wiceprzewodniczący w latach 2001–2003, deputowany do Parlamentu Europejskiego VI kadencji w latach 2004–2009, od 2009 przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego.

Życiorys

Ukończył XLI Liceum Ogólnokształcące im. Joachima Lelewela w Warszawie, a w 1993 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 2021 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Historii UW na podstawie napisanej pod kierunkiem Szymona Rudnickiego pracy pt. Historia Stronnictwa Demokratycznego 1980–1991.

W trakcie nauki w liceum i na początku studiów działał w ramach Grup Oporu „Solidarni”, a od 1987 do 1992 w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Współpracował z Komisją Interwencji i Samorządności NSZZ „Solidarność”. Był organizatorem i przewodniczącym Akademickiego Biura Interwencji NZS powstałego w październiku 1988. Od 1989 stał na czele jawnych struktur NZS na Uniwersytecie Warszawskim. Na początku 1989 wszedł w skład Komisji Krajowej NZS. W latach 1990–1991 był przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów na szczeblu krajowym. Na początku lat 90. wraz z grupą działaczy NZS zaangażował się w tworzenie struktur terytorialnych Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprzewodniczącego KLD. W 1991 był doradcą premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego ds. polityki młodzieżowej. W latach 1991–1993 był pierwszym przewodniczącym Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, której celem była poprawa stosunków społecznych i gospodarczych z Niemcami.

W 1991 w wyniku wyborów parlamentarnych został wybrany do Sejmu I kadencji. Był członkiem Komisji Polityki Gospodarczej i Budżetu, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Demografii i Migracji. Zajmował także stanowisko wiceprzewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej ds. Ustawy Ordynacja Wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Wchodził w skład delegacji polskiego parlamentu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Nie uzyskał reelekcji w kolejnych wyborach. Od 1993 do 1997 kierował Fundacją im. Gabriela Narutowicza. Po zjednoczeniu KLD z Unią Demokratyczną w 1994 działał w Unii Wolności. W 1997 ponownie uzyskał mandat poselski. W Sejmie III kadencji pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i przewodniczącego Podkomisji stałej ds. bezpieczeństwa i integracji z NATO.

W latach 1999–2002 sprawował urząd prezydenta m.st. Warszawy. Przez swoich przeciwników politycznych był oskarżany o liczne nadużycia w trakcie pełnienia tej funkcji. Rzekome nadużycia przez prasę zostały określone jako tzw. afera mostowa. Przez kilka lat prokuratorzy z Prokuratury Okręgowej w Warszawie prowadzili śledztwo w tej sprawie, które zostało umorzone w lipcu 2008. Przeciwnicy polityczni, zwłaszcza pełniący od 2002 do 2005 funkcję prezydenta Warszawy Lech Kaczyński z PiS, zarzucali Pawłowi Piskorskiemu także stworzenie tzw. układu warszawskiego skupiającego lokalnych działaczy UW (a później PO) oraz SLD.

W 2001 odszedł razem z grupą działaczy z Unii Wolności do nowo tworzonej Platformy Obywatelskiej. W wyborach w tym samym roku, startując jako lider warszawskiej listy PO, został po raz trzeci wybrany na posła liczbą około 70 tys. głosów. Był członkiem Komisji Spraw Zagranicznych i wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. Został także wiceprzewodniczącym polskiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. W wyborach europejskich w 2004 uzyskał natomiast mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z Warszawy. Początkowo zasiadał w grupie chadeckiej. Wkrótce zrezygnował ze sprawowania pełnionej funkcji sekretarza generalnego PO.

W kwietniu 2006 „Dziennik” poinformował o zakupie w 2005 przez Pawła Piskorskiego wraz żoną ponad 320 hektarów ziemi pod zalesienie. Łączny koszt zakupu wyniósł 1,25 mln złotych. Zdaniem dziennikarza kwota ta przewyższała wartość środków zadeklarowanych przez europosła w oświadczeniu majątkowym za ten rok. Paweł Piskorski tłumaczył, że majątek pozyskał ze sprzedaży mieszkań, kredytu, oszczędności, wygranych w kasynach, handlu dziełami sztuki, dochodów bieżących jego i żony. Dzień po tej publikacji zarząd krajowy PO postanowił o jego wykluczeniu z partii, wkrótce usunięto także dziesięciu jego współpracowników (m.in. Piotra Foglera). Oficjalnym powodem było szkodzenie wizerunkowi PO, przy czym wobec wykluczonych nie było prowadzonego postępowania w sprawie sugerowanych przez media przestępstw.

W październiku 2006 Paweł Piskorski przeszedł w Europarlamencie z EPP-ED do Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. W styczniu 2009 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, deklarując zamiar ubiegania się o stanowisko przewodniczącego SD. Stanowisko to uzyskał na kongresie nadzwyczajnym partii z 21 lutego tego samego roku. Nie ubiegał się o reelekcję w wyborach do PE w 2009. W listopadzie tegoż roku został zawieszony w obowiązkach przewodniczącego partii przez Naczelny Sąd Partyjny SD, który sam wcześniej miał ulec zawieszeniu. Kilka dni później członkowie rady naczelnej SD, w tym zawieszeni przez popierające Pawła Piskorskiego władze, uchwalili jego odwołanie ze stanowiska przewodniczącego, powierzając funkcję tymczasowego przewodniczącego partii Krzysztofowi Góralczykowi.

W styczniu 2010 prokurator przedstawił mu zarzut posłużenia się podrobionym dokumentem (umową z antykwariuszem) w postępowaniu podatkowym. Paweł Piskorski nie przyznał się do popełnienia tego czynu. W 2015 został w tej sprawie uniewinniony.

W grudniu 2010 Sąd Okręgowy w Warszawie wykreślił Pawła Piskorskiego z ewidencji partii politycznych jako przewodniczącego Stronnictwa Demokratycznego i wpisał w to miejsce Krzysztofa Góralczyka. Na skutek odwołania w marcu 2011 Sąd Apelacyjny w Warszawie zdecydował o ponownym wpisaniu go do rejestru jako przewodniczącego partii. Utrzymywał tę funkcję w kolejnych wyborach partyjnych. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Paweł Piskorski otwierał listę koalicji Europa Plus w okręgu zachodniopomorsko-lubuskim, która nie przekroczyła wyborczego progu.

W 2014 ukazała się książka Między nami liberałami (wywiad rzeka z Pawłem Piskorskim przeprowadzony przez Michała Majewskiego). Paweł Piskorski wydał książki pt. Ziemie Odzyskane w propagandzie PPR – od lipca 1944 r. do stycznia 1947 r. (2014) oraz Historia Stronnictwa Demokratycznego 1980–1991 (2023).

Życie prywatne

Był dwukrotnie żonaty. Drugi związek małżeński zawarł z Aleksandrą Wrzosińską w trakcie sprawowania urzędu prezydenta m.st. Warszawy. Oba małżeństwa zakończyły się rozwodami.

Odznaczenia i wyróżnienia

W 2023 został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.

W 1999 uhonorowany Nagrodą Kisiela. W 2013 Towarzystwo Przyjaciół Warszawy nadało mu Odznakę Honorową Prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego.

Bibliografia

• Posłowie IV kadencji: Paweł Piskorski [online], sejm.gov.pl [dostęp 2010-01-25] .