Bolesław Baranowski (chemik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Baranowski
Ilustracja
podporucznik rezerwy piechoty i uzbrojenia podporucznik rezerwy piechoty i uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1911
Lwów
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1931-1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki 19 Pułk Piechoty
6 Pułk Strzelców Konnych
Okręgowy Zakład Uzbrojenia Nr X
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa, agresja ZSRR na Polskę)

Bolesław Julian Baranowski (ur. 30 listopada 1911 we Lwowie, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – chemik, podporucznik rezerwy piechoty i uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w jako syn Piotra i Bronisławy, z domu Zamojska. Ukończył Wydział Matematyczno-Przyrodniczy na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w 1934 uzyskując tytuł magistra. Od 1935 do 1939 był asystentem[1] na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej.

Został absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty we lwowskim 19 Pułku Piechoty w 1932. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936. Został przydzielony do 6 Pułku Strzelców Konnych. Był w kadrze Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr X w ramach Dowództwa Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu[2].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Następnie był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wraz z nim byli osadzeni inni pochodzący z Sanoka żołnierze, m.in. Zbigniew Przystasz, który wspominał o nim w ocalonym pamiętniku pisanym w obozie oraz zapisał pod datą 6 kwietnia 1940 fakt jego wywiezienia z obozu[3]. Wówczas Baranowski został zabrany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Jest pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1470 (przy zwłokach znaleziono fragmenty legitymacji)[4][5].

Kamień pamiątkowy przy Dębie Pamięci honorującym Bolesława Baranowskiego w Trepczy

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2007 pośmiertnie został awansowany do stopnia porucznika[6].

30 maja 2010, ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, Bolesław Baranowski został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci w Kwaterze Katyńskiej Parku Kwitnąca Akacja w Trepczy[7][8] (Bolesława Baranowskiego uczcił klub sportowy UKS „Grodzisko”)[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przedstawiciele nauki miasta Lwowa. „Nasze Drogi”, s. 18, Nr 5 (51) / 2009. Federacja Organizacji Polskich na Ukrainie. 
  2. Leszek Marian Włodek: Przemyślanie ofiary zbrodni w Charkowie, Katyniu i Miednoje w 1940 r.. kki.pl. [dostęp 9 kwietnia 2014].
  3. Zbigniew Przystasz. Spuścizna z Katynia. Odpis notatek. „Rocznik Sanocki”. VIII, s. 39, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  4. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 9 kwietnia 2014].
  5. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 23. ISBN 83-7001-294-9.
  6. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 9 kwietnia 2014].
  7. ROK SZKOLNY 2009/2010. Uroczystość sadzenia „Dębów Pamięci” w ramach ogólnopolskiego programu „Katyń – ocalić od zapomnienia”. szkola.trepcza.pl. [dostęp 9 marca 2014].
  8. Obchody Rocznicy Zbrodni Katyńskiej i Katastrofy Lotniczej pod Smoleńskiem w Trepczy (ZDJĘCIA). esanok.pl. [dostęp 9 marca 2014].
  9. Jolanta Ziobro. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie... „Tygodnik Sanocki”, s. 4, Nr 14 (960) z 9 kwietnia 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]