Bolesław Kraupa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Kraupa
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1871
Kraków
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1924
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1892-1924
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki XVI Brygada Piechoty
8 Dywizja Piechoty
28 Dywizja Piechoty
27 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Bolesław Kraupa (ur. 17 listopada 1871 w Krakowie, zm. 15 grudnia 1924 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1887-1891 kształcił się w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. Od 1892 roku oficer zawodowy austriackiej piechoty, na kolejnych stanowiskach dowódczych. Jako dowódca kompanii walczył w 1914 na froncie rosyjskim. W styczniu 1915 roku dostał się do niewoli. W 1918 roku po wymianie jeńców powrócił do służby i jako dowódca batalionu walczył na froncie włoskim.

Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. Organizator i dowódca 13 pułku piechoty. Luty 1920 – styczeń 1921 dowódca XVI Brygady Piechoty. Na tym stanowisku 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[1]. Od 23 stycznia 1921 roku dowodził 8 Dywizją Piechoty w zastępstwie pułkownika Stanisława Burhardt-Bukackiego. W tym samym roku, po przejściu 8 Dywizji Piechoty na organizację pokojową, został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 32 pułku piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 13 pułk piechoty[3]. Z dniem 10 grudnia 1923 roku został mianowany dowódcą 28 Dywizji Piechoty w Warszawie[4]. 11 marca 1924 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[5].

31 marca 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 12. lokatą w korpusie generałów[6].

19 października 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 27 DP i przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych[7].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. XIV, 79, 218, 395.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 19.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 16 grudnia 1923 roku, s. 721.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 26 z 15 marca 1924 roku, s. 127. Dziennik podpisany został w dniu 11 marca 1924 roku przez ówczesnego ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego. Nowym dowódcą 28 DP został gen. bryg. Kazimierz Dzierżanowski.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 165.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 111 z 19 października 1924 roku, s. 618.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 607.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 64.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1205.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]