Branko Lustig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Branko Lustig
Ilustracja
Branko Lustig
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1932
Osijek, Królestwo Jugosławii (obecnie Chorwacja)
Narodowość chorwacka
Dziedzina sztuki producent filmowy
Ważne dzieła
Nagrody

Oscar za najlepszy film (1993) (Lista Schindlera) , Oscar za najlepszy film (2001) (Gladiator),

Branko Lustig (ur. 10 czerwca 1932 w Osijeku) – chorwacki producent filmowy. Jedyny Chorwat, który zdobył dwa Oscary[1].

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Lustig urodził się in Osijeku (Królestwo Jugosławii, obecnie Chorwacja) w rodzinie chorwackich Żydów. Jego ojciec, Mirko, był kierownikiem sali w Osijek Café Central, matka Vilma opiekowała się domem. Jego dziadkowie, w przeciwieństwie do rodziców byli ortodoksyjnymi Żydami[2]. Podczas II wojny światowej był więźniem obozów koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau oraz Bergen-Belsen. Większość rodziny, w tym dziadkowie nie przetrwała wojny. Ojciec został zabity w Čakovcu 15 marca 1945 roku (przez wojska węgierskie), natomiast matka przetrwała Holocaust odzyskując syna, który po wojnie ważył zaledwie 33 kilogramy[3]. Lustig przetrwał Auschwitz dzięki oficerowi, który pochodził z okolic Osijeka i znał jego ojca[4].

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

Lustig rozpoczął swoją karierę w roku 1955 jako asystent reżysera w Jadran Filmie[5]. W 1956 debiutował jako kierownik produkcji w wojennym filmie Branko Bauera Ne okreći se sine (Nie odwracaj się, synu), który zdobył m.in. 3 nagrody Golden Arena na festiwalu filmowym w Puli. W latach osiemdziesiątych XX wieku współpracował m.in. przy filmach Wybór Zofii, serialu Wichry wojny (1983) i jego kontynuacji Wojna i pamięć (1988)[5]. W 1988 wyemigrował do USA[5].

W roku 1993 Lustig był współproducentem Listy Schindlera, za którą otrzymał swojego pierwszego Oscara. Drugiego producenckiego Oscara zdołył w 2001 roku za Gladiatora. Współpracował jako producent, lub kierownik produkcji m.in. przy:

W roku 2008, Lustig współtworzył niezależną firmę producencką Six Point Films[6]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Lustig otrzymał w roku 1994 order księcia Trpimira z rąk prezydenta Chorwacji Franjo Tuđmana[5][5][7]. W roku 2008 jako pierwszy filmowiec w historii otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Zagrzebiu[1].

Lustig jest również honorowym prezydentem i współtwórcą Festivalu židovskog filma (festiwalu filmu żydowskiego) w Zagrzebiu[8]. We wrześniu 2010 Lustig otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Osijek[9].

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Od 1970 roku żonaty z Mirjaną Lustig.

2 maja 2011 roku obchodził swoją bar micwę. Ceremonia miała miejsce w baraku 24 a obozu koncentracyjnego Auschwitz. W tym miejscu Lustig obchodził podczas wojny 13 urodziny, podczas których powinna odbyć się zgodnie z tradycją ta uroczystość wejścia w dorosłość[2]. Wydarzenie miało miejsce podczas Marszu Żywych[10]

Lustig mieszka w Los Angeles oraz Zagrzebiu[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Goran Penić: Oskarovac predavač na Akademiji (chorw.). W: Jutarnji list [on-line]. 10 lipca 2008. [dostęp 2008-07-10].
  2. a b S Oscarovcem Lustigom na bar micvi u Auschwitzu: Mazel tov, Branko! (chorw.). W: Jutarnji list [on-line]. 2011-05-08. [dostęp 2011-05-08].
  3. U Hollywoodu održana večer posvećena Branku Lustigu (chorw.). W: Jutarnji list [on-line]. 19 kwietnia 2007. [dostęp 2008-07-10].
  4. "Branko Lustig: Plakao sam Hrvatski (Crying in Croatian)", Nova TV Interview, October, 2010
  5. a b c d e Hollywoodska večer za Branka Lustiga (chorw.). W: Vjesnik [on-line]. 20 kwietnia 2007. [dostęp 2008-07-10].
  6. Short biography Branko Lustig. [dostęp 2013-12-12].
  7. Frank McCloskey: Frank McCloskey Congressional Papers, 1983-1999. [dostęp 2013-12-12].
  8. ZAGREB JEWISH FILM FESTIVAL. [dostęp 2013-12-12].
  9. Branko Lustig primio priznanje počasnog građanina grada Osijeka (chorw.). W: Osijek.hr [on-line]. 16 września 2010. [dostęp 2011-05-16].
  10. Ryan Torok: „‘Schindler’s List’ producer named Mensch. (ang.). W: 'Jewish Journal' [on-line]. [dostęp 2013-12-12].
  11. Lustig: 'Bio sam nedavno u Auschwitzu i bilo me je sram! Vijorile su se sve zastave svijeta. Osim moje Hrvatske' (chorw.). W: Jutarnji list [on-line]. 22 września 2012. [dostęp 2012-09-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]