Bronisław Stępowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Stępowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

27 września 1892
Tyniec

Data i miejsce śmierci

20 stycznia 1963
Kraków

profesor nauk medycznych
Specjalność: ginekologia
Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Habilitacja

1935

Profesura

1953

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Jagielloński
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Niepodległości Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Bronisław Stępowski pseud. Bronik, Bronisław Falk, J. B. Falk, Juliusz Ostoja (ur. 27 września 1892 w Tyńcu koło Krakowa, zm. 20 stycznia 1963 w Krakowie)[1] – polski lekarz ginekolog-położnik, profesor Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego i Śląskiej Akademii Medycznej, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Tyńcu koło Krakowa, jako pierwszy z trzech synów Leona Stępowskiego (aktora), herbu Junosza z drugą żoną, Anną Więckowską[2].

W 1910 ukończył gimnazjum klasyczne w Krakowie i rozpoczął studia w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Mimo iż studia te zostały przerwane przez karierę wojskową (podczas wybuchu I wojny światowej przystąpił do Legionów Polskich Piłsuskiego), zdołał je ukończyć w 1916. W grudniu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego.

Po wojnie, w marcu 1921 rozpoczął pracę na oddziale chirurgicznym Szpitala Św. Łazarza w Krakowie. W 3 lata później został asystentem w Klinice Ginekologiczno-Położniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1934 został ordynatorem oddziału położniczego Szpitala Gabriela Narutowicza w Krakowie. Aktywny naukowo i zawodowo, dokształcał się w wielu europejskich klinikach i ośrodkach naukowych, czego owocem było ponad 60 publikacji z zakresu ginekologii i położnictwa, endokrynologii, serologii, diagnostyki oraz społecznych aspektów medycyny. Wykazał obecność hormonów gonadopodobnych przedniego płata przysadki mózgowej w ślinie, mleku i płynie mózgowo-rdzeniowym ciężarnych kobiet. Jednym z jego najważniejszych dzieł jest podręcznik dla studentów i lekarzy Choroby kobiece (1953)[3].

Po wybuchu II wojny we wrześniu 1939 został zmobilizowany do wojska jako kapitan lekarz i wraz Kompanią Sanitarną Nr 5 praszedł wędrówkę z Krakowa przez Brody do Sosna, gdzie wraz z oddziałem został rozbrojony przez wojska rosyjskie 21 września. Do Krakowa powrócił dopiero 5 listopada i już na drugi dzień został arestowany wraz profesorami UJ i AGH w ramach Sonderaktion Krakau. Po kilkutygodniowym pobycie w więzieniu we Wrocławiu trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, zwolniony w lutym 1940 wrócił do Krakowa i po kilku miesiacach choroby zajął się ponownie praktyką lekarską. Od września 1940, aż do kwietnia 1945 pracował jako specjalista ginekolog w Ubezpieczalni Społecznej. Po wojnie powrócił na stanowisko ordynatora oddziału ginekologiczno–położniczego w Szpitalu im. Narutowicza w Krakowie. Rozpoczął także wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym w 1953. Dwa lata później w 1955 przeprowadził się do Bytomia ponieważ mianowano go profesorem i kierownikiem Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii Śląskiej Akademii Medycznej im. Ludwika Waryńskiego w Katowicach. W 1962 przeszedł na emeryturę[3].

Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXII wsch.)[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty, po raz pierwszy około 1920 z Aleksandrą Salomeą z Binzerów Mitrinowicz-Modrzejewską (1898-1975), lekarzem audiologii-foniatrii, z którą miał syna Jerzego; a następnie w 1936 z Wandą z Derychów[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych, a także Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości i Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości[3].

Dorobek literacki[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym zajmował się także działalnością literacką. Przetłumaczył kilkanaście powieści, m.in. Arthura Conan-Doyle'a, Henry'ego Rider Haggarda i Herberta George'a Wells'a.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Profil Bronisława Stępowskiego w internetowej bazie genealogicznej Potomkowie Sejmu WIelkiego.
  2. Profil Bronisława Stępowskiego w internetowej bazie genealogicznej geni.
  3. a b c Biografia Bronisława Stępowskiego w internetowym Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939-1956.
  4. Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 275, ISBN 978-83-233-4527-5.