Ch-27

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zwiezda Ch-27 (AS-12 Kegler) – sowiecki pocisk przeciwradiolokacyjny klasy powietrze-ziemia.

Równolegle z pracami nad rakietami Ch-23 (naprowadzana radiokomendowo) i Ch-25 (naprowadzana na cel podświetlony wiązką lasera) w OKB Zwiezda prowadzono prace nad rakieta przeciwradiolokacyjną. Prace rozpoczęto w 1972 roku. Rakieta była zbliżona konstrukcyjnie do Ch-23 i Ch-25, różniła się pasywną głowicą naprowadzającą się na źródło promieniowania radiowego, dwuzakresowym silnikiem rakietowym, który pozwolił kosztem zmniejszenia prędkości maksymalnej w początkowej fazie lotu zwiększyć zasięg z 10 do około 60 km, oraz autopilotem.

Pasywna głowica naprowadzająca była wyposażona w dwie anteny dostrojone do częstotliwości radarów systemów przeciwlotniczych MIM-14 Nike-Hercules i MIM-23 Hawk (podstawowe systemy przeciwlotnicze NATO w latach 70.). Rakieta w końcowym odcinku lotu wykonywała górkę i uderzała w cel pod kątem 20-30°. Taki tor lotu zapewniał skuteczniejsze porażenie celu i był możliwy dzięki nowemu autopilotowi. Wykrycie celów dla rakiety i programowanie głowicy przed odpaleniem zapewniała aparatura Wjuga.

Próby państwowe rakiety Ch-27 przeprowadzono na samolocie MiG-27 w 1975-1977. Ch-27 mogła być przenoszona przez samoloty MIG-25 i Su-17. Ch-27 znajdowała się na uzbrojeniu stosunkowo krótko. Jeszcze przed przyjęciem jej do uzbrojenia w OKB Zwiezda rozpoczęto prace nad modułową rakietą Ch-25M, której wersja Ch-25MP została następcą Ch-27.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]