Ch-35 Uran

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ch-35
Kh-35E fol maks2009.jpg
Dane podstawowe
Państwo Rosja
Producent Zwiezda
Rodzaj powietrze-woda, woda-woda
Przeznaczenie przeciwokrętowa
Historia
Data konstrukcji 1978
Używana w latach od 1994
Dane techniczne
Długość 3750 mm
Średnica 420 mm
Rozpiętość 930 mm
Prędkość 0,8 Ma (1080 km/h)
Naprowadzanie inercyjne, radarowe
Masa 480 kg
Masa głowicy 145 kg
Typ głowicy kumulacyjna
Zasięg 130 km, 260 km (Uran-UE)
Użytkownicy
Rosja, Algeria, Indie
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pocisku przeciwokrętowego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Zwiezda Ch-35 Uran (kod NATO SS-N-25 Switchblade) - radziecki pocisk przeciwokrętowy, odpowiednik amerykańskiego pocisku Harpoon (z powodu podobieństwa do tego pocisku zwany także Harpoonski).

Pocisk Ch-35 powstał jako uzbrojenie okrętowe. Prace nad nim rozpoczęto w 1978 roku. Pociski w wersji morskiej odpalane są z cylindrycznych kontenerów ustawionych na specjalnych stelażach. W połowie lat 90 XX w. powstała także wersja Ch-35U przenoszona przez samoloty i śmigłowce.

Pociski Ch-35 są między innymi uzbrojeniem korwet projektu 1241.8, niszczycieli typu Delhi oraz fregat projektu 1154. Miały także stać się uzbrojeniem polskich okrętów rakietowych projektu 660, ale po rozpadzie Układu Warszawskiego z zakupu rakiet tego typu zrezygnowano. Wersja lotnicza Ch-35U jest przenoszona przez większość samolotów morskiego lotnictwa taktycznego Rosji, a także samoloty ZOP Tu-142 i śmigłowce Ka-27.

Rakieta Uran ma klasyczny układ aerodynamiczny, składane skrzydła i stery. Napędzana jest silnikiem turboodrzutowym. Układ naprowadzania kombinowany, w początkowej fazie lotu stosowany jest inercyjny układ nawigacyjny, w końcowej aktywne naprowadzanie radarowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Przegląd rosyjskich pocisków kierowanych klasy powietrze-ziemia i powietrze-woda. „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 3. s. s. 15-19. ISSN 1230-1655.