R-73

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
R-73
Ilustracja
Państwo

 ZSRR

Producent

GosMKB "Wympieł"

Rodzaj

kierowany pocisk rakietowy powietrze–powietrze

Przeznaczenie

przeciwlotnicza krótkiego zasięgu

Data konstrukcji

1973

Lata produkcji

od 1985

Operacyjność

od 1985

Długość

2900 mm

Średnica

170 mm

Rozpiętość

510 mm

Masa

105 kg

Prędkość

2,5 Ma (3060 km/h)

Zasięg

30 km

Naprowadzanie

pasywne termiczne (IR)

Masa głowicy

7,4 kg

Typ głowicy

odłamkowo-burząca

Użytkownicy
Algieria, Azerbejdżan, Bangladesz, Bułgaria, Chiny, Kuba, Erytrea, Etiopia, Gruzja, Indie, Indonezja, Iran, Korea Północna, Malezja, Peru, Polska, Rosja, Serbia, Słowacja, Ukraina, Wenezuela, Wietnam
W przeszłości: Czechosłowacja, Czechy, NRD, RFN, Rumunia, Węgry, ZSRR

R-73radziecki/rosyjski kierowany pocisk rakietowy powietrze–powietrze, przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na krótkich dystansach, w warunkach walki powietrznej, naprowadzany termicznie (na źródło promieniowania podczerwonego). Odpowiednik późnych wersji amerykańskiego AIM-9 Sidewinder. W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-11 Archer (z ang., łucznik).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rysunki R-73

Opracowanie pocisku R-73 rozpoczęto w 1973 roku w zakładach GosMKB "Wympieł" (ГосМКБ «Вымпел»), w celu zastąpienia przestarzałego R-60. Oficjalnie R-73 wszedł do uzbrojenia w 1985 roku, jako wyposażenie samolotów myśliwskich nowej generacji MiG-29 i Su-27 oraz śmigłowców Mi-24, Mi-28 i Ka-50. Możliwe jest także wyposażenie w R-73 innych statków powietrznych, także tych bez zaawansowanych systemów kierowania ogniem.

Konstrukcja pocisku R-73[edytuj | edytuj kod]

Pocisk R-73 przeznaczony jest do zwalczania celów powietrznych takich, jak samoloty i śmigłowce, ale także pocisków manewrujących. Należy on do pocisków typu wystrzel i zapomnij, co oznacza, że po odpaleniu sam naprowadza się na cel bez konieczności ingerencji w tor jego lotu przez zewnętrzne systemy naprowadzające.

Detektor podczerwieni pocisku jest chłodzony skroplonym gazem w celu zapobieżenia oślepieniu przez odbicia od powierzchni wody i lądu. Kąt przeszukiwania detektora wynosi 60°. Wybór celu może być realizowany poprzez celownik nahełmowy pilota, a skuteczny atak może być przeprowadzony na odległość od 300 metrów do 30 km.

R-73 dzięki sterowaniu gazodynamicznemu jest bardzo zwrotnym pociskiem, prawdopodobnie znacznie lepszym niż jego zachodni konkurent AIM-9 Sidewinder i uważa się, że stał się on impulsem do opracowania nowocześniejszych pocisków tej klasy takich jak AIM-132 ASRAAM, IRIS-T czy unowocześnionej wersji AIM-9X Sidewinder obecnie wprowadzanej na uzbrojenie samolotów amerykańskich.

W 1997 roku wprowadzono do uzbrojenia krajów WNP unowocześnioną, opracowaną 3 lata wcześniej wersję pocisku oznaczoną jako R-74EM (początkowo R-73M). R-74EM posiada większy zasięg i szerszy kąt przeszukiwania systemu naprowadzającego, oraz zmniejszoną podatność na środki przeciwdziałania namierzeniu przez pociski rakietowe takie jak flary.

R-73 stanowi wyposażenie samolotów MiG-29, Su-27 i Su-35, oraz nieco starszych maszyn MiG-21, MiG-23, Su-24 i Su-25, oraz śmigłowców bojowych Mi-24, Mi-28 i Ka-50.