Ch-66

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ch-66 (AS-7 Kerry, izdielije 66) – radziecka rakieta powietrze-ziemia z lat 60. XX wieku.

Jednym z rodzajów uzbrojenia przenoszonego przez samolot MiG-23 miała być lekka rakieta powietrze-ziemia, odpowiednik amerykańskiego pocisku AGM-12 Bullpup. Rakieta oznaczona jako Ch-23 miała zostać skonstruowana w OKB-134 Wympieł. Prace konstrukcyjne rozpoczęto w kwietniu 1965 roku, jednak przez kilka miesięcy nie udało się opracować wstępnego systemu kierowania rakiety, który ze względu na niewielką masę nosiciela i rakiety musiał być lekki i zajmować niewiele miejsca.

Opóźnienia sprawiły, że na początku 1966 roku prace przeniesiono do nowo utworzonego 12 marca 1966 doświadczalnego biura konstrukcyjnego OKB Zwiezda przy Fabryce nr 455 KMZ "Strieła" w Kaliningradzie pod Moskwą (obecnie Korolew), produkującej rakiety powietrze-powietrze K-5 i K-8. Wcześniej, w 1963 przeprowadzono próby atakowania celów naziemnych rakietami powietrze-powietrze RS-2US (K-51), kierowanymi w wiązce prowadzącej. Próby wykazały, że możliwe jest takie zastosowanie i celność pocisków jest zadowalająca, ale z uwagi na niewielką masę głowicy bojowej (13 kg), w połączeniu z błędem trafienia, skuteczność ataków jest niewielka[1]. Konstruktorzy Zwiezdy zaproponowali więc połączenie układu naprowadzania rakiety RS-2US z silnikiem rakiety p-p K-8 i nową głowicą burzącą o masie 100 kg. Dodatkową zaletą tego rozwiązania była możliwość uzbrojenia w zaprojektowaną rakietę samolotów przenoszących pociski RS-2US.

Propozycja konstruktorów Zwiezdy została przyjęta, z tym że postanowiono, że pocisk wykorzystujący system naprowadzania rakiety RS-2US będzie rozwiązaniem tymczasowym, do czasu dopracowania Ch-23. W związku z tym otrzymał on nowe oznaczenie Ch-66.

Rakieta Ch-66 miała 103 kg głowicę bojową. Zespół napędowy przejęto z rakiety K-5. Nowa była rozdwojona dysza. W tylnej części rakiety, za dyszą znajdował się układ naprowadzania w wiązce prowadzącej. Próby prototypowych pocisków rozpoczęto we wrześniu 1966 roku na samolocie MiG-21PFM. Do uzbrojenia został przyjęty w 1968 roku jako uzbrojenie samolotów MiG-21 (pojedyncza rakieta na centralnym węźle podkadłubowym).

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Masa: 278 kg
  • Masa głowicy bojowej: 103 kg
  • Długość: 3,63 m
  • Średnica kadłuba: 0,275 m
  • Rozpiętość: 0,811 m,
  • Prędkość: 2340 km/h
  • Zasięg: do 10 km

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. R. Angielskij, "Zwiezda"...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Przegląd rosyjskich pocisków kierowanych klasy powietrze-ziemia i powietrze-woda. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 3/1995. s. 15-19. ISSN 1230-1655. 
  • Rostisław Angielskij. "Zwiezda" sniała w Korolewie. „Tiechnika i Woorużenie”. Nr 5/2005. s. 35-37 (ros.).