Charon (mitologia)

Charon, w roboczym ubiorze (eksomis) i czapce (kyne), jako przewoźnik zmarłych w scenie z attyckiego lekytu grobowego, z połowy V wieku p.n.e.

Charon (gr. Χάρων Chárōn, łac. Charon, etr. Charun) – w mitologii greckiej opiekun umierających i konających, przewoźnik dusz zmarłych przez rzekę Acheron (lub Styks); w mitologii etruskiej znany jako „demon śmierci”.

W mitologii greckiej

Postać świata podziemnego, syn Erebu i Nyks. Był przewoźnikiem dusz zmarłych przez mityczną rzekę Styks (w innych wersjach mitu nazywaną Acheronem i niekiedy określaną jako jezioro lub bagno.

Był posępnym starcem, bezwzględnym i bezlitosnym. Nikt z żywych nie miał wstępu do jego łodzi; kilkukrakrotnym odstępstwie od tej zasady delikwent ponosił karę (np. Herakles zmuszony spędzić rok w więzach). Podczas przeprawy dusze zmarłych musiały wiosłować, gdy Charon sterował łodzią, pobierając za swą usługę opłatę – monetę o wartości jednego lub dwóch oboli, wskutek czego zwyczajowy obowiązek rodziny nakazywał umieszczanie monety w ustach zmarłego.

W sztuce przedstawiano Charona jako brodatego, siwego, szpetnego starca odzianego w strój niewolnika z jednym rękawem (exomis) i w kapeluszu podróżnym, często oczekującego z wiosłem w łodzi.

W mitologii etruskiej Charon uosabiał demona śmierci, który dobijał konającego i zaciągał go do Podziemia. Przedstawiany był z potężnym młotem w dłoni, z wężami zamiast włosów, często uskrzydlony.

W Boskiej komedii Dantego Charon jest przewoźnikiem potępieńców do piekła.

Zobacz też

• Tanatos